Μια βραδιά γιορτής, ανήμερα Δεκαπενταύγουστο του 2024, μετατράπηκε σε εφιάλτη για τον 43χρονο Γιάννη Ηλιάδη, πατέρα τεσσάρων ανήλικων κοριτσιών. Μια νυχτερινή έξοδος στις Φέρες Έβρου έμελλε να είναι η τελευταία της ζωής του.
Οι δικοί του άνθρωποι και οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν πως έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού και ζητούν να λάμψει η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Το «Τούνελ» πραγματοποίησε επιτόπια έρευνα στις Φέρες, αναζητώντας απαντήσεις. Στην κάμερα της εκπομπής, η σύζυγός του, εμφανώς συγκλονισμένη, μιλά για τον άνθρωπο που έχασε, για τα τέσσερα παιδιά τους που μεγαλώνουν χωρίς τον πατέρα τους και για τον αγώνα της οικογένειας για δικαίωση.
«Δεν άξιζε στον άντρα μου να φύγει έτσι από τη ζωή. Θέλουμε δικαιοσύνη, όπως θα ήθελε ο κάθε άνθρωπος. Σήμερα μπορεί να είναι ο άντρας μου, αύριο κάποιος άλλος. Να βγεις για να πιεις ένα ποτό και να μη γυρίζεις σπίτι. Δεν ήρθε κανείς να μας πει ούτε συλλυπητήρια ούτε συγγνώμη. Αλλά και να γινόταν αυτό, τι να το κάνω; Ο άντρας μου δεν γυρίζει πίσω, ούτε ο πατέρας των παιδιών μου», λέει και λυγίζει.
Όπως εξηγεί, η απουσία του είναι δυσβάσταχτη για την οικογένεια, αλλά και για ολόκληρο το χωριό, όπου κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ένας άνθρωπος σαν τον Γιάννη είχε τόσο τραγικό τέλος. Τον περιγράφει ως έναν υπέροχο άνθρωπο, σύζυγο, πατέρα και φίλο, που αγαπούσε τους δικούς του και ήταν πάντα δίπλα τους.
«Θέλω δικαίωση για τις τέσσερις κόρες μου. Γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη και μέσα σε δύο ώρες κλεφτήκαμε. Το συνηθίζουμε εμείς οι Πόντιοι αυτό. Ήμασταν είκοσι δύο χρόνια μαζί. Ζήσαμε έναν χρόνο στη Θεσσαλονίκη και μετά ήρθαμε εδώ, όταν πήραμε το σπίτι».
Ανατρέχοντας στον μοιραίο Δεκαπενταύγουστο, η σύζυγός του περιγράφει τις τελευταίες ώρες πριν από τον τραγικό τραυματισμό του. Ο Γιάννης είχε πάει στο πανηγύρι μαζί με τα παιδιά τους και τα πεθερικά της. Εκείνη δεν τον ακολούθησε, καθώς λίγες ημέρες νωρίτερα είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση.
«Κατά τις δώδεκα με μία γύρισε, άφησε τα κορίτσια και την πεθερά μου και μετά πήγε πίσω για να βρει τους φίλους του, τα αδέλφια του και τον πεθερό μου. Το πρωί, στις επτά που σηκώθηκα, δεν τον βρήκα στο σπίτι. Τον πήρα τηλέφωνο στο κινητό, αλλά δεν ήταν διαθέσιμος. Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που είχε συμβεί. Όπως μου είπαν αργότερα, ήταν ήδη κλινικά νεκρός. Ήταν τόσο ξαφνικό και τόσο άδικο το τέλος του, που ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι ζούμε κάτι τέτοιο», καταλήγει.
