Τρία πρόσωπα από τον στενό κύκλο του Γιάννη Ηλιάδη που έχουν βιώσει με τον δικό τους τρόπο την τραγωδία στις Φέρες, άνοιξαν την καρδιά τους στο «Φως στο Τούνελ».
Η μικρή του αδελφή, ένας στενός φίλος του και ένας μάρτυρας της υπόθεσης αναφέρουν τα όσα γνωρίζουν, μεταφέροντας το κλίμα που επικρατεί στην τοπική κοινωνία, τους φόβους που όπως υποστηρίζουν αποτρέπουν ανθρώπους από το να μιλήσουν, αλλά και τα ερωτήματα που εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις.
«Ήταν για μένα και μπαμπάς και μεγάλος αδερφός, αλλά πάνω απ’ όλα φίλος μου. Ό,τι και να χρειαζόμουν του το έλεγα. Ήταν ο δικός μου ήρωας», λέει συγκινημένη η μικρότερη αδελφή του Γιάννη.
Θυμάται το τελευταίο βράδυ που πέρασαν μαζί στο πανηγύρι. Όπως λέει, τίποτα δεν προμήνυε την τραγική εξέλιξη.
«Καθόμασταν μαζί, ήπιαμε τη ρετσίνα μας, χορέψαμε, φάγαμε και περάσαμε μια όμορφη βραδιά. Δεν ξέφευγε όταν έπινε γιατί ήξερε πότε να σταματήσει. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως γενέθλια αλλά πάντα με μέτρο.»
Στη συνέχεια περιγράφει τη στιγμή που, σύμφωνα με όσα γνωρίζει, ξέσπασε η θύελλα. Όπως υποστηρίζει, ο άνθρωπος που εργαζόταν ως πορτιέρης σήκωσε τον αδελφό της στον αέρα και τον έσκασε στο έδαφος.
Το αίτημα της οικογένειας είναι ένα: η δικαίωση για τον άδικο χαμό του Γιάννη. «Έφυγε άδικα. Δεν είναι σε κανενός τα χέρια η ζωή κάποιου άλλου. Δεν ορίζουμε εμείς τη ζωή κανενός, μόνο ο Θεός», τονίζει.
Στην εκπομπή μίλησε και στενός φίλος του θύματος, ο οποίος έκανε λόγο για εχθρική, ρατσιστική αντιμετώπιση απέναντι σε νέους ανθρώπους ποντιακής καταγωγής.
«Ο Γιάννης έκανε πολλά για αυτόν τον τόπο και δεν θέλω να αναφερθώ σε ανθρώπους που κάνανε τα τυφλά μάτια για αυτά που πρόσφερε. Οι άνθρωποι ξέρουν αλλά δεν μπορούν να πάνε να καταθέσουν. Ο Γιάννης δεν μπόρεσε να μιλήσει γιατί με το που τον έσκασε ο άλλος σαν καρπούζι κάτω, έπεσε σε κώμα. Δεν συνήλθε ποτέ και δεν αντιδρούσε σε κανένα ερέθισμα.»
Ο ίδιος διατυπώνει σοβαρές καταγγελίες για τη στάση που, κατά την άποψή του, τηρήθηκε μετά το συμβάν. Κάνει λόγο για πιθανή συγκάλυψη και υποστηρίζει ότι ενδέχεται να υπάρχουν διασυνδέσεις με πρόσωπα που κατέχουν θέσεις εξουσίας.
Παράλληλα, εκφράζει ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο ενήργησαν οι αστυνομικοί που έφτασαν στο σημείο. Υποστηρίζει ότι δεν έγιναν προσαγωγές, παρά το γεγονός ότι, όπως λέει, η κλήση αφορούσε περιστατικό ξυλοδαρμού. Αμφισβητεί επίσης την πληρότητα της αρχικής δικογραφίας και περιγράφει περιστατικά εκφοβισμού ανθρώπων που κλήθηκαν να καταθέσουν.
Τον φόβο που περιγράφει ο φίλος του Γιάννη επιβεβαιώνει και ένας αυτόπτης μάρτυρας της υπόθεσης. Παραδέχεται ότι και ο ίδιος δίσταζε να μιλήσει, καθώς φοβόταν ότι θα γίνει γνωστό πως έδωσε πληροφορίες και ότι στη συνέχεια θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους ανθρώπους που εργάζονταν ως πορτιέρηδες, ως μπράβοι.
«Επικρατεί φόβος εδώ και είναι λογικό. Κι εγώ φοβόμουν ότι άμα θα μιλήσω, θα μαθευτεί και θα έρθουν να με πιάσουν οι πορτιέρηδες και δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει.», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο μάρτυρας περιγράφει ένα κλίμα ανασφάλειας, λέγοντας πως πλέον φοβούνται ακόμη και να κυκλοφορήσουν έξω.
