Γιώργος Ντάβλας: «Η επικοινωνία με τον κόσμο με γεμίζει»

Ο Γιώργος Ντάβλας, γνωστός υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων, μίλησε για τις συνεργασίες του και για την δουλειά του.

«Αν θες να είσαι επιτυχημένος πρέπει πάντοτε να ακούς τον πελάτη, τον απέναντί σου, τι ακριβώς θέλει. Να έχεις την καλή ψυχολογία να καταλάβεις τι θέλει ο άλλος για να πας με τα δικά του τα νερά. Δεν μπαίνω σε καλούπι», είπε αρχικά.

Για την γνωριμία του με την Γωγώ Μαστροκώστα: «Ήταν μια προγραμματισμένη συναυλία που θα γινόταν έτσι κι αλλιώς στην αίθουσα Παρνασσός, σε αυτή την ιστορική αίθουσα. Και μάθαμε τα δυσάρεστα. Και εκείνη την ώρα μού ήρθε να αφιερώσω τη συναυλία όλη στη Γωγώ. Και είπα κι ένα τραγούδι πολύ έτσι συγκεκριμένο. Με τη Γωγώ ήμασταν πολλά χρόνια φίλοι, κάναμε πάρα πολύ παρέα. Την αγαπούσα, την αγαπάω ακόμα και μια ζωή θα την αγαπάω. Ήταν άδικο γι’ αυτήν. Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Συγκινήθηκε βέβαια όλη η Ελλάδα γιατί ήταν παλικάρι, είχε δύναμη ψυχής, πέρασε όλα αυτά που πέρασε. Αλλά η Γωγώ ήταν από τα καλύτερα κορίτσια και πιστή φίλη. Και αν έχω γελάσει με κάποιον τόσο πολύ στη ζωή μου, έχω γελάσει με δύο γυναίκες: με τη Γωγώ και με τη Μιμή Ντενίση. Περνούσαμε πολύ ωραία. Δεν ήθελα να πάω στην ταφή της. Δεν ήθελα να αντιμετωπίσω αυτό το γεγονός. Αλλά μιλώντας με την Έλενα, τη γυναίκα μου στο τηλέφωνο, μου λέει: «Θα πας, γιατί θα το μετανιώσεις αν δεν πας». Και έτσι πήγα. Δεν ήθελα να το δω αυτό το πράγμα, δεν ήθελα να μπω σε αυτή τη διαδικασία, αλλά μιλώντας με την Έλενα, μου λέει: «Θα πας γιατί θα το μετανιώσεις». Και έτσι πήγα, και έκανα καλά που πήγα γιατί ήθελα να είμαι εκεί με την οικογένειά της. Είναι πολύ στενάχωρο. «Έφυγε» μια γυναίκα που την αγαπούσα τρελά, η Μαρινέλλα. Έφυγε και η Γωγώ. Είναι μια δύσκολη χρονιά και θέλω από εδώ και στο εξής να ακούω μόνο ευχάριστα πράγματα. Δυστυχώς ακούμε συνέχεια δυσάρεστα. Αλλά θέλω να ακούμε μόνο ευχάριστα».

«Η φετινή χρονιά για μένα ήταν μία «μπουνιά», με όλα τα άσχημα που συνέβησαν»

Για την Μαρινέλλα: «Ήταν ο μέντοράς μου. Έμαθα πώς να τραγουδάω ακούγοντας τη Μαρινέλλα. Αυτό. Και πάντοτε της έλεγα, «σε παρακαλώ μπορείς να με ακούσεις σε αυτό;» Με άκουγε. Δεν μου έλεγε «ΟΚ, είσαι καλός». Μου έλεγε «Κι άλλο, κι άλλο! Τις αναπνοές! Πώς θα κάνεις τις αναπνοές σου, πώς θα κάνεις τις φράσεις. Έχω τελειώσει πιάνο, δεν έχω κάνει τραγούδι. Το τραγούδι βγήκε αυτόματα από μόνο του. Έχω ακούσει ότι τραγουδάω για να μπω σε μαγαζί! Καταρχήν θέλω να ξεκαθαρίσω: δεν παίρνω χρήματα όταν τραγουδάω».

Για την αγάπη του για το τραγούδι ο Γιώργος Ντάβλας υπογράμμισε: «είναι πολύ σημαντικό. Δεν το κάνω βιοποριστικά, η δουλειά μου είναι δημόσιες σχέσεις. Απλώς ο ελεύθερός μου χρόνος, είναι το τραγούδι. Και έτσι, τραγουδάω σε φεστιβάλ. Όλα αυτά αφιλοκερδώς. Δηλαδή, πληρώνονται όλοι οι άλλοι εκτός από εμένα. Γιατί δεν θέλω να βάλω το τραγούδι μαζί με χρήματα. Δεν θέλω, αν με ρωτήσεις γιατί, δεν θέλω. Ίσως ψυχολογικά θέλω να τραγουδάω σαν τέχνη».

Στην συνέχεια ο γνωστός PR manager αναφέρθηκε στον Γιώργο Μυλωνάκη και στην Τίνα Μεσσαροπούλου.

«Έχει επιστρέψει. Έχει επιστρέψει, είναι στην Ελλάδα, και από την πρώτη στιγμή που μίλησα με την Τίνα, της είπα ότι ο Γιώργος θα πάει καλά. Ο σύζυγός της θα πάει καλά. Και πήγε. Είναι θαύμα. Είναι θαύμα του Θεού αυτό. Ο Γιώργος είναι καλά και θα πάει ακόμα καλύτερα, και περιμένουμε την πλήρη αποκατάσταση. Από την αρχή το λέγαμε οι δυο μας, ότι ο Γιώργος θα πάει καλά. Εκεί που λέγανε όλοι οι άλλοι ότι δεν θα πάει καλά, εμείς λέγαμε ότι θα πάει καλά. Έκανα κι εγώ τα δικά μου με τον Άγιο Νεκτάριο και αυτά, κάτι τάματα και όλα αυτά. Κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στον Θεό, στον Χριστό μας. Και προσεύχομαι κάθε μέρα. Και αν δεν προσευχηθώ το βράδυ να ξέρεις, βλέπω εφιάλτες. Όταν προσευχηθώ δεν βλέπω τίποτα. Είναι όλα καλά. Επισκέπτομαι τον Γιώργο και επικοινωνούμε κανονικά. Ναι. Είναι μια χαρά ο Γιώργος. Απλώς η φετινή χρονιά για μένα ήταν… λίγο μία «μπουνιά», με όλα αυτά που συνέβησαν. Μία με τη Μαρινέλλα, μία με τη Γωγώ. Αλλά γενικότερα, έχω κάτι καλό. Μπορεί να υπάρχει έτσι μια μαυρίλα στη ζωή, αλλά μετά λες, προχωράμε, θα τα καταφέρουμε. Είμαι πολύ αισιόδοξος».

Για την πίστη του στον Θεό: «έχω μία σύνδεση με τους Αγίους, με την Παναγία μας, με τον Χριστό και με τον Θεό. Έχω μία σύνδεση. Τους μιλάω. Και πιστεύω ότι με ακούνε. Πάω μόνος μου στην εκκλησία. Θέλω να μπω στην εκκλησία να προσευχηθώ, ίσως να κλάψω, ίσως να πω τα δικά μου. Δεν θέλω να υπάρχουν παπάδες, να ψέλνουν, δεν θέλω όλα αυτά. Εγώ κοινωνώ και θέλω να πάω στον τόπο λατρείας μόνος μου, για να προσευχηθώ, να μην επηρεάζομαι».

«Επιζητώ την επικοινωνία με τον κόσμο»

Στην συνέχεια αναφέρθηκε στο πώς αποφάσισε να περάσει στον χώρο της Επικοινωνίας και των Δημοσίων Σχέσεων.

«Σπούδασα Παιδαγωγική Ακαδημία, και μετά μπήκα με κατατακτήριες στη Νομική, Θράκης. Αλλά με έπιασε ο διευθυντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, στη Λαμία που σπούδαζα, και μου είπε “Δεν κάνεις για δάσκαλος. Κάνεις για δημόσιες σχέσεις”. Λέω “τι είναι αυτό;”. “Πήγαινε στην Αθήνα” μου λέει, “και θα μάθεις”. Μαθαίνω λοιπόν δημόσιες σχέσεις σε έναν κύριο, τον Κώστα Γιογιός. Πάω λοιπόν στο γραφείο του, του λέω “σας παρακαλώ, θέλω να μάθω”. Μου λέει “Ξέρεις να κάνεις δελτία τύπου;”. Λέω “τι είναι αυτό;”. Και σιγά σιγά είδα κάποια σεμινάρια. Αλλά το έμαθα, το ήθελα. Η επικοινωνία με τον κόσμο με γεμίζει. Εγώ θέλω επικοινωνία με τον κόσμο. Θέλω να πάω σε ένα μέρος δυο-τρεις μέρες για να ξεκουραστώ, αλλά μετά κάτι παθαίνω και θέλω να βλέπω κόσμο» τόνισε.

Μετά αναφέρθηκε σε ένα ευτράπελο με την Μαντόνα: «Περίμενα στωικά να βγει η Μαντόνα. Και όταν πάω και της μιλάω, της λέω “My name is…” και μου λέει “I don’t care what your name is. Δεν με ενδιαφέρει το όνομά σου”. Και έμεινα εγώ με τη φωτογραφική μηχανή».

Το πιο σπουδαίο «κατόρθωμά» του;

«Ήταν στο Ζάππειο, με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, για την απόκτηση του El Greco στο μουσείο της Κρήτης. Έγινε ένα γκαλά που έπαιξε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, και το οργάνωσα εγώ, ένα μικρό παιδί, και με εμπιστεύτηκε για να γίνει αυτό. Μου έλεγαν όλοι ότι “γυαλίζει το μάτι σου”. “Διψάς, θέλεις να κάνεις πράγματα”. Κι έτσι με εμπιστεύτηκαν. Μετά η Μιμή Ντενίση, που την έβλεπα σε μια παράσταση και μου είπε έλα στο καμαρίνι. Πήγα εγώ εκεί, και μου λέει “θα βγάλεις μια κάρτα”. Λέω ναι. “Και τι θα λέει στην κάρτα, το όνομά σου και το τηλέφωνό σου;”. Λέω “ντρέπομαι, γιατί μένω στους Αγίους Αναργύρους”. “Δεν πειράζει, θα βγάλεις μια κάρτα” μου λέει, “και θα πάμε στην πρεσβεία της Γαλλίας σε δυο μέρες. Θα δίνεις τις κάρτες σου.” Την πρώτη κάρτα που έδωσα… ήταν στη Μαριάννα Βαρδινογιάννη. Και με κάλεσε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη στο Ηρώδειο. Έτσι, σιγά-σιγά. Στην αρχή όμως, δεν με ήθελαν. Με κοιτάζανε με καχυποψία. Μεγάλωσα στους Αγίους Αναργύρους. Ο πατέρας μου δούλευε σερβιτόρος και μετά σε μια εταιρεία αυτοκινήτων. Η μάνα μου κομμώτρια. Το κατέκτησα μόνος μου. Το πήγα σκαλοπάτι-σκαλοπάτι. Αλλά… ήξερα, από μικρό παιδί, ότι εγώ ήθελα να φτάσω ψηλά. Την τύχη την φτιάχνουμε μόνοι μας».

Τέλος για την σύζυγό του Έλενα είπε: «Η Έλενα είναι τα πάντα. Είναι το καταφύγιο. Ό,τι κι αν συμβαίνει έξω, ό,τι κι αν κάποιος με προσβάλλει, ή κάποιος μπορεί να με βρίσει, ή να έχει γίνει ένα πρόβλημα στη δουλειά, όταν μπαίνω στο σπίτι και κλείνει η πόρτα, με την Έλενα και τα παιδιά, είναι το καταφύγιο».