Χιλιάδες άνθρωποι έμειναν μέχρι τα ξημερώματα της Δευτέρας στους δρόμους για το τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ακόμη και από μακρινές περιοχές της Ελλάδας, έφτασαν στην παλιά του γειτονιά στη Νίκαια για να αποχαιρετήσουν έναν καλλιτέχνη που συνδέθηκε με τις δικές τους στιγμές.
Το τελευταίο χειροκρότημα
Οι δρόμοι γέμισαν ξανά με τη φωνή του, με τις επιτυχίες του, που όλοι γνωρίζουν, με στίχους που έγιναν το soundtrack μίας ολόκληρης γενιάς.
Ο ιερός ναός της Αγίας Τριάδας μετατρέπεται σε μία τεράστια σκηνή. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν υπάρχουν προβολείς, δεν υπάρχει μικρόφωνο. Υπάρχει μόνο κόσμος, χιλιάδες άνθρωποι που τραγουδούν μαζί του για τελευταία φορά.
Και κάπου ανάμεσα στο πλήθος, η μουσική γίνεται συναίσθημα. Ένα ζεϊμπέκικο στη μέση του δρόμου, ένας τελευταίος χορός, ένα τελευταίο «αντίο» χωρίς λόγια.
Συγγενείς, φίλοι αλλά και άνθρωποι που τον λάτρεψαν μέσα από τη μουσική του, με πούλμαν ειδικά ναυλωμένα για την περίσταση ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ήταν όλοι εκεί για να τιμήσουν την μνήμη του.
Στη λαϊκή αγρυπνία βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Λάκης Λαζόπουλος, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, η Άντζελα Δημητρίου, ο Πάνος Μουζουράκης, ο Θέμης Αδαμαντίδης, η Έλλη Κοκκίνου, ο Θοδωρής Φέρρης, η Άννα Βίσση και πολλοί ακόμη από τον καλλιτεχνικό χώρο.
Για το τέλος χειροκρότημα. Όχι όπως τότε στις πίστες, όχι κάτω από τα φώτα. Ένα χειροκρότημα από καρδιάς για έναν καλλιτέχνη που αγαπήθηκε όσο λίγοι. Το τελευταίο χειροκρότημα στον Γιώργο Μαζωνάκη. Ίσως, το πιο δυνατό απ’ όλα.
