Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδας έφτασαν στη Νίκαια για να πουν το δικό τους «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη.
Δακρυσμένα μάτια, λευκά τριαντάφυλλα κι ένα παρατεταμένο, τελευταίο χειροκρότημα, για το «παιδί της νύχτας» που δεν μένει πια εδώ.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης επέστρεψε στην παλιά του γειτονιά για τελευταία φορά. Και ήταν όλοι εκεί, για ώρες ολόκληρες. Όσοι τον γνώριζαν και ακόμα περισσότεροι, εκείνοι που τον αγάπησαν μέσα από τα τραγούδια του, αλλά και για την προσωπικότητά του.
Χορεύουν και τραγουδούν τις επιτυχίες του. Από κάθε γωνιά της Ελλάδας βρέθηκαν στο τρίτο νεκροταφείο, κρατώντας ένα αναμνηστικό από τα τραγούδια του.
Βλέμματα παγωμένα, κεφάλια χαμηλωμένα. Μία βαθιά εσωτερική θλίψη, για έναν καλλιτέχνη, που μιλούσε απευθείας στην ψυχή του κόσμου.
Για εκείνους που λάτρευαν τα τραγούδια του ήταν ο «Μαζώ». Για πολλούς, όμως, από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο λαϊκό προσκύνημα, ήταν απλώς ο Γιώργος. Το παιδί της διπλανής πόρτας, που στεκόταν στο πλευρό όσων το είχαν ανάγκη.
Το παγκάκι της Νίκαιας, όπου τραγουδούσε, γέμισε με λουλούδια και σημειώματα. Στην αυλαία του Γιώργου Μαζωνάκη, άνθρωποι όλων των ηλικιών.
Αντισυμβατικός και αυθεντικός. Ο Γιώργος Μαζωνάκης, το παιδί της νύχτας, πέταξε ψηλά. Όμως πάντα θα γυρίζει στα παλιά μέσα από τα τραγούδια του.
