Τον είπαν εκκεντρικό, αντισυμβατικό, και προκλητικό. Ίσως, όμως, ο Γιώργος Μαζωνάκης να ήταν κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο. Ήταν ελεύθερος.
Σε μια Ελλάδα που πολλές φορές βιαζόταν να βάλει ταμπέλες, εκείνος επέλεγε να μη χωρά εύκολα σε καμία.
Ήταν Φεβρουάριος του 2012. Ο Γιώργος Μαζωνάκης φωτογραφίζεται για το ελληνικό OUT, την ελληνική έκδοση του διεθνώς γνωστού gay περιοδικού.
Και όταν τον ρωτούν πώς αντιμετωπίζει το gay κοινό, η απάντησή του μοιάζει σήμερα αυτονόητη. Τότε, όμως, δεν ήταν.
«Τους αντιμετωπίζω όπως όλο τον κόσμο».
Και ξεκαθαρίζει πως για εκείνον όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει ποιος είναι. Χωρίς να ορίζει τη ζωή κανενός άλλου. Χωρίς να ζητά από κανέναν να απολογηθεί για το ποιον αγαπά.
Γιατί η ελευθερία δεν είναι «εκκεντρικότητα». Και η διαφορετικότητα δεν είναι εικόνα που πρέπει κάποιος να μανατζάρει.
Όταν αρνήθηκε να μείνει σιωπηλός και πήρε θέση για τη Χρυσή Αυγή
Έναν χρόνο αργότερα, το 2013, η Ελλάδα ζει μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα.
Η Χρυσή Αυγή βρίσκεται στη Βουλή. Η βία και ο φόβος έχουν μπει για τα καλά στη δημόσια συζήτηση.
Και ο Μαζωνάκης παίρνει θέση. Δηλώνει κατά της βίας, υπερασπίζεται τη Δημοκρατία και απορρίπτει εκείνους που κρύβονται πίσω από κουκούλες.
Λίγους μήνες αργότερα, μετά τις δηλώσεις του Νότη Σφακιανάκη υπέρ της Χρυσής Αυγής, είναι ξεκάθαρος:
«Προφανώς δεν θα δούλευα με τον Νότη Σφακιανάκη».
Όταν τραγούδησέ στις γυναικείες φυλακές, εκεί όπου σπάνια φτάνουν οι προβολείς
14 Φεβρουαρίου 2023. Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν βρίσκεται σε κάποιο νυχτερινό κέντρο. Βρίσκεται στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.
Πηγαίνει εκεί για να τραγουδήσει στις κρατούμενες. Κι ύστερα τραγουδά. Χωρίς πίστα. Χωρίς λουλούδια. Χωρίς τα φώτα μιας μεγάλης σκηνής. Για ένα κοινό που η κοινωνία σπάνια βλέπει.
Από τη Νίκαια και τα δύσκολα χρόνια στις μεγαλύτερες πίστες
Ίσως γιατί δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Είχε μιλήσει για τις εποχές που το ψυγείο του δεν ήταν γεμάτο. Για τα χρόνια που τίποτα δεν του χαρίστηκε. Τον εαυτό του τον αποκαλούσε «εργάτη».
Και πίσω από τα φώτα, τα κοστούμια και τις φούστες, υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν τόσο να είναι διαφορετικός. Ί
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε στα 54 του χρόνια. Και μαζί με τα τραγούδια του αφήνει πίσω και κάτι που ίσως ακούστηκε λιγότερο: Τη δική του, πεισματική άρνηση να χωρέσει σε κουτάκια.
Γιατί τελικά, πίσω από τον «αντισυμβατικό» καλλιτέχνη… ήταν ένας άνθρωπος που διεκδίκησε πρώτα απ’ όλα το δικαίωμα να είναι ο εαυτός του.
