Μια ξεχωριστή βραδιά έζησε η Θεσσαλονίκη, η οποία φιλοξένησε τον Αντώνη Ρέμο σε μια μεγάλη επετειακή συναυλία, με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την παρουσία του στο ελληνικό μουσικό στερέωμα.
Η εκδήλωση εξελίχθηκε σε ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι, διατρέχοντας σημαντικούς σταθμούς της καλλιτεχνικής του πορείας. Από τη Νέα Παραλία έως τον Λευκό Πύργο και το Μακεδονία Παλλάς, χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν την περιοχή. Περισσότεροι από 200.000 θεατές έδωσαν το “παρών”, δημιουργώντας μια τεράστια υπαίθρια μουσική σκηνή σε ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο.
Ήδη από τις απογευματινές ώρες, η κίνηση προς τον χώρο της συναυλίας γινόταν ολοένα και πιο έντονη. Φίλοι, οικογένειες, άνθρωποι που συνδέθηκαν με τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, αλλά και νεότεροι θαυμαστές κατευθύνονταν προς τη Νέα Παραλία, περιμένοντας με ανυπομονησία την έναρξη. Όταν τελικά έφτασε η ώρα, τα φώτα έσβησαν και η πόλη πήρε κυριολεκτικά φως. Εντυπωσιακά οπτικά εφέ και πυροτεχνήματα έδωσαν από την αρχή έναν πανηγυρικό χαρακτήρα στη βραδιά.
Με την εμφάνιση του Αντώνη Ρέμου στη σκηνή, το κοινό συμμετείχε ενεργά, τραγουδώντας μαζί του και μετατρέποντας τη συναυλία σε μια κοινή μουσική εμπειρία. Ανάμεσα στις μεγάλες επιτυχίες που έχουν συνοδεύσει την πορεία του, το τραγούδι “Είναι στιγμές” ξεχώρισε για τον ιδιαίτερο συναισθηματικό του χαρακτήρα. Την ώρα της ερμηνείας του, στις μεγάλες οθόνες που βρίσκονταν πίσω από τη σκηνή παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από τα παιδικά του χρόνια.
Η αναφορά στον Γ. Μαζωνάκη
Μετά την άνοδό του στη σκηνή και την ολοκλήρωση του πρώτου τραγουδιού, ο Αντώνης Ρέμος απευθύνθηκε στο πλήθος και ζήτησε ένα θερμό χειροκρότημα για τον Θανάση Βασιλά, τον μουσικό που είχε βρεθεί στο πλευρό του Γιώργου Μαζωνάκη, καθώς και για τον πρώην μαέστρο του, Γιάννη Δίσκο.
Στη συνέχεια, εμφανώς φορτισμένος συναισθηματικά, ο Αντώνης Ρέμος θέλησε να αφιερώσει ένα τραγούδι στον Γιώργο Μαζωνάκη.
“Να στείλουμε εκεί ψηλά ένα τραγούδι. Γιώργο, έφυγες νωρίς”, ανέφερε, αποχαιρετώντας τον τραγουδιστή. Αμέσως μετά ερμήνευσε το εμβληματικό “Ανήκω σε μένα”, ενώ στο video wall πίσω από τη σκηνή προβαλλόταν μια μεγάλη φωτογραφία του αδικοχαμένου καλλιτέχνη, εντείνοντας τη συγκινησιακή φόρτιση της στιγμής.
