Φοιτητές εργαζόμενοι, νέοι, οικογένειες με μικρά παιδιά, τιμούν τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία και έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για να πέσει το στρατιωτικό καθεστώς.
53 χρόνια μετά για κάποιους δεν είναι μόνο οι μνήμες που παραμένουν ακόμα ζωντανές, είναι κομμάτι της ζωής τους.
«Δεν ξεχνιούνται, η στιγμή της εισβολής του τανκ, γκρεμίζοντας ότι υπήρχε και δεν μιλάω για τα μάρμαρα και τα τούβλα, με τους συντρόφους, τους συναδέλφους που ήταν καβάλα επάνω, πόσους πολτοποίησε, πόσοι γλυτώσανε», λέει ο Αντώνης Ζαμπέτας που συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
«Γράφαμε συνθήματα σε λεωφορεία, σε αυτοκίνητα, μοιράζαμε το υλικό. Θα ήταν άδικο να λέμε ότι δεν υπήρχε και φόβος αλλά ο σκοπός και ο στόχος ήταν πολύ υψηλότερος και τον ξεπερνάγαμε», λέει ο Νίκος Τριανταφύλλου που ήταν φοιτητής την περίοδο του Πολυτεχνείου.
Συγκλονιστικό ντοκουμέντο από την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου
17 Νοεμβρίου του 1974. Είναι η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου. Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο έρχεται για πρώτη στο φως της δημοσιότητας.
Νίκος Ξυλούρης, Μαρία Φαραντούρη και Αντώνης Καλογιάννης, κάθονται στα σκαλιά του Πολυτεχνείου και τραγουδούν Μίκη Θεοδωράκη μαζί με το συγκεντρωμένο πλήθος.
Οι κινηματογραφικές μπομπίνες παρέμεναν ξεχασμένες επί δεκαετίες στο υπόγειο του κτιρίου Τοσίτσα, στο συγκρότημα του Πολυτεχνείου.
Η αιματοβαμμένη πύλη, είναι εκεί, για να θυμίζει στους πάντες τους ήρωες του Πολυτεχνείου.
