Το ταξίδι της ζωής της, ένα μωσαϊκό εικόνων από θυελλώδεις έρωτες, έντονη πολιτική δράση, προσωπικές ανατροπές κι έναν αδιάκοπο αγώνα για κοινωνική πρόοδο. Ο θάνατος της γυναίκας που έγινε σύμβολο του φεμινισμού στη χώρα, προκάλεσε θλίψη στους δικούς της ανθρώπους και συγκίνηση σε όλους εκείνους που έτυχε να την γνωρίσουν.
Ένα ταξίδι ζωής 103 ολόκληρων χρόνων, στο οποίο κατάφερε να γίνει μια από τις πιο επιδραστικές και αναγνωρίσιμες γυναικείες προσωπικότητες στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας.
Η σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου, Μαργαρίτα, αρνήθηκε να περιοριστεί σε έναν ρόλο διακοσμητικό. Υπήρξε μία πραγματική ακτιβίστρια που έδωσε αγώνες για την κατάργηση της προίκας, τη θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου και τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα.
Η πορεία της
Τη δεκαετία του ’80, μετά τις νίκες του ΠΑΣΟΚ, βρέθηκε στο επίκεντρο για λόγους που ποτέ δεν ήθελε. Η ζωή της άλλαξε. Κλήθηκε να πιει, όπως είχε πει, το πικρό ποτήρι της προδοσίας.
«Ο Ανδρέας ήταν ένας πιστός σύζυγος, ώσπου γυρίσαμε στην Ελλάδα. Το χειρότερο από όλα για μένα ήταν ο ενθουσιασμός του Ανδρέα για τη γυναίκα που τον γοήτευε. Αυτός ο ‘ενθουσιασμός’ τον τύφλωνε ως προς την πραγματικότητα. Ακριβώς όπως συμβαίνει με τον αλκοολικό. Πώς να κάνεις έναν αλκοολικό να παραδεχτεί πως στ’ αλήθεια είναι αλκοολικός;».
Στο βιβλίο που είχε γράψει, είχε αναφερθεί στο νεύμα του Ανδρέα Παπανδρέου στη Δήμητρα Λιάνη, που χαρακτήρισε «δηλητηριασμένο βέλος» για την ίδια, αλλά και για τα όσα είχαν προηγηθεί.
Το διαζύγιο έβλεπε πως ήταν αναπόφευκτο από κάποια στιγμή και μετά. Οι συζητήσεις για την σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τη Δήμητρα Λιάνη κυριαρχούσαν από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Το τελειωτικό χτύπημα για την ίδια, ήρθε με το νεύμα που έμεινε στην ιστορία.
Παραδέχτηκε πως η εξωσυζυγική σχέση του συζύγου της, την οδήγησε λίγους μήνες αργότερα στην αγκαλιά ενός Γάλλου αξιωματικού.
«Το πρόσωπό του ήταν σμιλεμένο, είχε τετράγωνο πιγούνι με λακκάκι, ανοικτά καστανά μάτια. Πολύ αρρενωπός. Είχα μπροστά μου έναν Κερκ Ντάγκλας, έναν Κάρυ Γκραντ. Λαχταρούσα το ρομάντζο στη ζωή μου, ένα νέο ρομάντζο. Το παλιό φάνταζε ανεπανόρθωτο και διαβρωμένο από το παιχνίδι εξουσίας, ανταγωνιστικότητας και συμπόρευσης με τους θεούς του κατεστημένου».
Σε κάθε περίπτωση, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ζωής της. Ο πατέρας των παιδιών της, ο άντρας που ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα.
Ακόμα και όταν η ζωή της δοκιμάστηκε δημόσια φρόντισε να κρατήσει την αξιοπρέπειά της. Συνέχισε να γράφει και να εκφράζει προοδευτικές απόψεις. Πάντα ασυμβίβαστη και δυναμική. Μία γυναίκα που φρόντισε να αφήσει πίσω της μία κληρονομιά ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης για όλες τις Ελληνίδες.
