Η σύνδεση του Γιώργου Μαζωνάκη με τον κόσμο, μοναδική. Σε πλατείες, σε βόλτες, στο σπίτι και φυσικά στους χώρους της δουλειάς του.
Στην πίστα μπορούσε να ερμηνεύσει αλλά και να χορέψει τα πάντα. Απ’ τα δικά του ζεϊμπέκικα, μέχρι χορούς που έμαθε στα παιδικά του χρόνια, πιθανότατα λόγω της καταγωγής του πατέρα του. Ποτέ δεν φοβήθηκε να τσαλακώσει τη δημόσια εικόνα του.
Ποτέ δεν φίλτραρε τα λόγια και τις εικόνες που επέλεγε να μοιραστεί. Με το ίδιο χιούμορ που τον χαρακτήριζε από μικρό παιδί, το ίδιο πάθος για τη μουσική, την ίδια αγάπη για την Κρήτη.
Δεν τον ενδιέφερε να γίνει αρεστός σε όλους, γι’ αυτό και ποτέ δεν προσποιήθηκε. Μόνιμα σε ανοιχτή γραμμή με το κοινό του, με το δικό του ξεχωριστό στυλ, πριν από ταξίδια, σε σούπερ μάρκετ, σε βόλτες με το μηχανάκι του, σε εξόδους με το αυτοκίνητο.
Διαρκώς σε πρώτο πλάνο. Σε στιγμές χαλάρωσης, κατά τη διάρκεια ασκήσεων, μετά από τραυματισμούς, μετά από πειραματισμούς. Με τον αγαπημένο του σκύλο και κοινό παρονομαστή τη μουσική που λάτρευε.
Δεν ήταν ένας καλλιτέχνης που κάθισε στο θρόνο της επιτυχίας. Διαχρονικά, ένα με τον κόσμο και τη μουσική του.
Αυτή την αλήθεια που έβγαζε και εκτός πίστας λάτρεψαν οι θαυμαστές του. Τον καλλιτέχνη που έδειχνε το σπίτι του, τον άνθρωπο που δεν έχασε ποτέ το πηγαίο χιούμορ του, εκείνον που το έλεγε και το εννοούσε.
Αγαπούσε το ίδιο τα τραγούδια του Ζαμπέτα με πιο σύγχρονα που άκουγε στο ραδιόφωνο και φυσικά εκείνα που γράφτηκαν για τον ίδιο.
Όλα αυτά έκαναν μοναδικά ξεχωριστό τον Γιώργο Μαζωνάκη, σημείο αναφοράς στο ελληνικό τραγούδι.
