Έφη Παπαθεοδώρου και Αντώνης Συριανός μίλησαν στο Buongiorno.
«Γενικά έχω όρεξη να κάνω πράγματα. Και ο Αντώνης μου έδωσε αυτή την ωραία ευκαιρία. Ήταν δική του ιδέα τα τραγούδια να τα πούμε. του είπα ότι εγώ ηθοποιός είμαι. Ερμηνεύω. Τα πιο πολλά από αυτά είναι επιθεωρησιακά και θέλω να το κάνω. Είχα δισταγμό. Επέμενε ο Αντώνης. Ο ίδιος είναι σπουδαίος τενόρος, διάσημος έξω. Εδώ δεν τον ξέρει πολύ ο κόσμος αλλά θα τον μάθει», είπε αρχικά η Έφη Παπαθεοδώρου για την συνεργασία της με τον καλλιτέχνη Αντώνη Συριανό.
Για την Eurovision η Έφη Παπαθεοδώρου ανέφερε: «Έγραψα και στον Ακύλα, ήταν να κάνουμε και κάτι μαζί πριν αλλά δεν έγινε. Ξαφνικά το βλέπει όλη η ανθρωπότητα ή τουλάχιστον όλοι αυτοί που βλέπουν η νεολαία που βλέπει, είναι ένα μεγάλο άλμα. Τώρα το πώς διαλέγουν αυτά τα διάφορα τα ξέρετε καλύτερα. Υπάρχει παρασκήνιο. Βέβαια ήταν δίκαιο που πήρε η κοπέλα αυτή. Χαριτωμένο, ωραίο, ωραίο τραγούδι. Αλλά το θέμα κατά τη γνώμη μου όλα αυτά περνάνε. Πόσα τραγούδια από αυτά που κάνανε έμειναν; Περνάμε καλά για μερικές ώρες και μετά bye bye. Δεν έχει βάθος αυτό το πράγμα. Αλλά ο Ακύλας έτσι, κάτω απ’ τη φτερούγα του Γιώργου, νομίζω θα κάνει πολύ σπουδαία πράγματα. Του ευχόμαστε γιατί είναι γλυκύτατος».
«Αυτοί που αποφασίζουν τελικά είναι η δική του γενιά. Η δική του γενιά θα κρίνει αν είναι ωραίο. Αν δεν είναι, θα προχωρήσει. Και πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στα παιδιά, να τα βοηθάμε, γιατί κι εμείς περάσαμε πάρα πολύ δύσκολα για να φτάσουμε εδώ, να συνομιλούμε με τον κόσμο, να περπατάμε στον δρόμο και να φωνάζουν «Θεοπούλα, έλα να σε φιλήσω». Αυτό το μεγάλο δώρο που μου έκανε η Ειρήνη και ο Γιώργος και όλη η παρέα του «Παρά Πέντε»», συμπλήρωσε.
Στην συνέχεια, ο πολυπράγμων καλλιτέχνης Αντώνης Συριανός μίλησε για την συλλογή αφημάτων με τίτλο οι «Καστρωμένες».
Οι Καστρωμένες» είναι το πρώτο βιβλίο από ένα ομώνυμο τρίπτυχο του Α. Συριανού και αποτελεί συλλογή αφηγημάτων που όλα σχετίζονται με το ΚΑΣΤΡΟ, ένα καστρόσπιτο του 18ου αι. που βρίσκεται στη συνοικία της Απάνω Βρύσης στη Χώρα της Τήνου.
Ο συγγραφέας το κληρονόμησε από τους προγόνους του, το ανακαίνισε και σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Εκεί έζησαν και έδρασαν οι Καστρωμένες όλες μαζί, αφού μετέφεραν τις προίκες τους όντας άγαμες ή χήρες και δημιούργησαν ένα είδος μικρού παλατιού, ένα εκπληκτικό χώρο έκφρασης πολυπολιτισμικότητας, τέχνης και πολυτέλειας της αστικής τάξης του νησιού κατά τον 18ο, 19ο και 200 αι.
Συγκεκριμένα ανέφερε στο Buongiorno ο Αντώνης Συριανός:
«Λοιπόν, εγώ σε αυτό το σπίτι γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είναι το σπίτι των παππούδων μου και των προπαππούδων μου. Και το παράξενο σε αυτό το σπίτι είναι ότι εγώ έζησα με 12, το λέω με καλή πρόθεση, γεροντοκόρες, οι οποίες ήταν όλες μουσικοί. Οπότε αυτές με έβαλαν στη μουσική μέσα. Διατηρώ ακόμα τα μουσικά τους όργανα, τα μαντολίνα τους, το πιάνο τους μέσα στο σπίτι. Και επειδή είχα πολλές και υπέροχες αναμνήσεις αλλά και μοναδικές αναμνήσεις, έγραψα ένα βιβλίο. Το βιβλίο μου στην ουσία, “Οι Καστρωμένες” ήταν αυτές που ζούσαν μέσα στο Κάστρο, διαδραματίζεται σε δύο γειτονιές της Τήνου και στα μεταξύ τους, στη μεταξύ τους συναναστροφή. Ποτέ δεν είχαν παντρευτεί. Στο μεσοδιάστημα στην παρέα τους ενωθήκαν και μερικές χήρες και ζωντοχήρες. Αλλά αυτές οι δώδεκα δεν είχαν παντρευτεί ποτέ».
Για την γνωριμία του με την Έφη Παπαθεοδώρου: «Ένα βράδυ, όπως είχα έρθει από το εξωτερικό, γιατί η ζωή μου ήταν περισσότερο στο εξωτερικό. Έμεινα πάρα πολλά χρόνια στο εξωτερικό και ένα βράδυ που είχα επιστρέψει στην Αθήνα άνοιξα την τηλεόραση, δεν ήξερα καν ότι υπήρχε γιατί ζούσα στο εξωτερικό και δεν ήμουνα στα ελληνικά πράγματα μέσα πολύ. Και βλέπω την Έφη η οποία μιλούσε με έναν τρόπο που έμοιαζε με τη τηνιακή διάλεκτο, δηλαδή τον τρόπο που εκφραζόμουν στο βιβλίο μου μέσα. Και λέω «αυτήν θέλω». Και μάλιστα είπε σαν επισφράγισμα ότι η μητέρα της είχε κάνει τη σχολή των λουτρών της Τήνου. Ήρθα σε επαφή με έναν φίλο μου, ο οποίος μου λέει μη στενοχωριέσαι, θα στην βρω εγώ. Μας σύστησε και από τότε είμαστε αχώριστοι».
Για το νέο της βιβλίο με τίτλο «Το Ημερολόγιο μιας Τουρνέ», η κ. Παπαθεοδώρου υπογράμμισε: «Το παρουσιάσαμε στο Αγρίνιο. Αναφέρεται στην παράσταση «Φιλάργυρο» που κάναμε με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και στο Αγρίνιο επίσης έκανε έκθεση ζωγραφικής η αδερφή μου με σκίτσα από τους χωρικούς εδώ και 30-40 χρόνια».
