«Αργά ή γρήγορα το περιμέναμε, οι επιθέσεις ήταν πάρα πολλές, απλά δεν ξέραμε πότε θα γίνει».
Ως το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος περιγράφει η Μαρία, μία από τις αδερφές του 21χρονου στην Κρήτη, τη δολοφονία του Νικήτα. Κάθε προσπάθεια σασμού ανάμεσα στις δύο οικογένειες έπεφτε στο κενό, σε έναν κύκλο οργής και εκδίκησης.
«Δεν υπήρχε βοήθεια από κανέναν. Όσοι προσπαθούσαν να μπουν στη μέση να μας κάνουν σασμό, ήταν ανώφελο».
Η τραγωδία
Επί δυόμιση χρόνια, από την ημέρα που χάθηκε στο τροχαίο δυστύχημα ο συνοδηγός του Νικήτα και γιος του 54χρονου, ο νεαρός και η οικογένειά του ζούσαν ένα μαρτύριο.
Λίγο πριν το ύστατο χαίρε, συγγενείς και φίλοι αποχαιρέτησαν με λύρες και λαούτα τον αγαπημένο τους Νικήτα.
«Αποφάσισα να τον συνοδέψουμε χαρούμενοι, φορώντας λευκά, με τραγούδια, μαντολίνα, λύρες, με όλα αυτά που του πρέπουν, αλλά όχι σφαίρες», λέει η αδερφή του.
Ο Νικήτας δεν γύρισε ποτέ σπίτι του. Μία αρρωστημένη εμμονή εκδίκησης τον στέρησε για πάντα από τα αγαπημένα του πρόσωπα.
