Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονταν να συστηθούν. Αρκούσε ένα τραγούδι. Μια χαρακτηριστική κίνηση. Το μοναδικό κράτημα του μικροφώνου. Ένα βλέμμα. Μια νότα. Και όλοι ήξεραν: ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Ένα όνομα που για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έγινε συνώνυμο με τη νύχτα, το λαϊκό τραγούδι, τον έρωτα, την υπερβολή, την ανατροπή. Και τώρα… η φωνή του σίγησε. Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 54 ετών, κλείνοντας ένα μοναδικό κεφάλαιο στην ελληνική μουσική.
Από τη Νίκαια στην κορυφή
Η ιστορία του δεν ξεκίνησε μέσα στα φώτα. Ξεκίνησε στη Νίκαια. Εκεί μεγάλωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης, έχοντας από μικρός μέσα του το λαϊκό τραγούδι και τις πενιές της Κοκκινιάς. Και από πολύ μικρός κατάλαβε ότι δεν ήθελε απλώς να τραγουδά.
Σε ηλικία μόλις 15 ετών αποφασίζει πως αυτό θα είναι το μέλλον του. Και αρχίζει να κυνηγά το όνειρο. Μικρές πίστες. Νυχτερινά κέντρα. Άγνωστο κοινό. Αγωνία. Προσπάθεια. Μέχρι που έρχεται η στιγμή που όλα αλλάζουν. Το καλοκαίρι του 1992, σε μπουζούκια της Πάτρας, τον ανακαλύπτουν. Και κάπου εκεί ξεκινάει η μεγάλη διαδρομή.
Ο Μαζωνάκης δεν ήταν ποτέ ο «κλασικός» λαϊκός τραγουδιστής. Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του. Δεν προσπάθησε να αντιγράψει. Δεν προσπάθησε να χωρέσει σε καλούπι. Δεν προσπάθησε να γίνει σαν τους προηγούμενους. Έφτιαξε τον δικό του κανόνα.
Η φωνή του αναγνωρίσιμη από την πρώτη ανάσα. Η σκηνική του παρουσία εκρηκτική. Και η εμφάνισή του πάντα ένα βήμα μπροστά από την εποχή. Άλλοτε προκλητικός. Άλλοτε εκκεντρικός. Άλλοτε απρόβλεπτος. Πάντα όμως… Μαζωνάκης! Γιατί είχε κάτι που δεν διδάσκεται: Προσωπικότητα. Και αυτή η προσωπικότητα ήταν που τον έκανε να ξεχωρίσει. Να γίνει σταρ, σημείο αναφοράς.
Μάλλον αυτή ήταν τελικά και η μεγαλύτερη δύναμή του. Άνηκε στον εαυτό του. Δεν φοβήθηκε να είναι διαφορετικός. Δεν φοβήθηκε την υπερβολή, την κριτική. Δεν φοβήθηκε να προκαλέσει. Και γι’ αυτό άντεξε. Άλλαξαν οι μόδες. Άλλαξαν τα νυχτερινά κέντρα. Άλλαξε η μουσική βιομηχανία. Ο Μαζωνάκης όμως, ήταν πάντα ο «Μαζώ».
Ακροβατούσε αριστοτεχνικά ανάμεσα στα φώτα της σκηνής και τα σκοτάδια της ψυχής του. Πίσω από τη λάμψη, παρέμενε ένας ευαίσθητος, ευγενής, συνεσταλμένος άνθρωπος. Ένα παιδί.
Και ξαφνικά… σιωπή
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν πέρασε απλώς από το ελληνικό τραγούδι. Άφησε ανεξίτηλο πάνω του, το σημάδι του. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δικαίωση για έναν καλλιτέχνη. Να φεύγει ο ίδιος… αλλά να μένει η φωνή του. Να σβήνουν τα φώτα της σκηνής… αλλά να μη σβήνουν τα τραγούδια του. Να πέφτει η αυλαία… αλλά το κοινό να συνεχίζει να τον τραγουδά.
Για το παιδί της νύχτας τα φώτα έσβησαν, η αυλαία έπεσε και εκείνος «έφυγε», με το κοινό του να τον αποχαιρετά τραγουδώντας δακρυσμένο. Όμως ο Μαζωνάκης που γνώρισε, αγάπησε, τραγούδησε και έζησε η Ελλάδα…δεν θα φύγει ποτέ. Εξάλλου το φώναζαν πάντα εκατομμύρια από εκείνους που τον αγάπησαν: «Όσο ζω, Μαζώ».
Τον έλεγαν Γιώργο και θέλησε να γυρίσει στην παλιά του γειτονιά. Ανήκοντας μόνο σε εκείνον… και τα όνειρα του.
