Καλεσμένη στο «Χαμογέλα και Πάλι!» ήταν σήμερα η Ελεονώρα Μελέτη.
Η ευρωβουλευτής και δημοσιογράφος μίλησε για την τηλεόραση.
«Το αγαπώ αυτό το μέρος. Αγαπώ το MEGA. Είχα πολύ ωραίες σχέσεις. Πέρασα πάρα πολύ όμορφα και σαν μια γενική αίσθηση, νοσταλγικά. Βλέπω πρόσωπα που είχα καιρό να δω. Βλέπω εσάς. Βλέπω μέσα από το διαδίκτυο τηλεόραση. Μπορεί να βάλω αποσπάσματα από πρωινές εκπομπές πριν ετοιμαστώ για να πάω στο γραφείο το βράδυ. Μπορεί να ψάξω μέσα από τα social media να βρω κάτι. Διαβάζω τίτλους για το τι γίνεται σίγουρα. Νιώθω το ότι υπάρχει πίεση. Το νιώθω γιατί έχω και την ψυχολογία του ανθρώπου που έχει ζήσει. Καταλαβαίνω πως μπορεί να νιώθει ένας παρουσιαστής όταν λέγονται πράγματα για αυτόν, όταν υπάρχει απειλή της τηλεθέασης. Ταυτίζομαι με τα πρόσωπα, καταλαβαίνω τους αγώνες και τις μάχες που γίνονται. Στενοχωριέμαι, για να σας πω την αλήθεια, για κάποια έτσι. Στενοχωριέμαι που η τηλεθέαση μαζικά πιέζει. Κάτι λέει όμως και αυτό από πίσω που πρέπει να το διαβάσουμε οι άνθρωποι της τηλεόρασης και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Αγαπάω την τηλεόραση. Έχω βιοποριστεί 25 χρόνια από αυτό. Είναι ο λόγος με τον οποίο, για τον οποίο έχω χτίσει μια σχέση με τον κόσμο. Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να το κάνω γιατί ήθελα να δώσω όλη μου την ενέργεια σε αυτό το καινούριο εγχείρημα της Ευρωβουλής. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποια στιγμή στο μέλλον, αν η συνθήκη γίνει τέτοια που θα μπορούσα να επιστρέψω, ότι δε θα το έκανα. Δεν αποκλείω τίποτα, αλλά δεν είναι ότι έχω έτοιμο το συμβόλαιο για να το υπογράψω και να ξαναγυρίσω», είπε αρχικά η Ελεονώρα Μελέτη.
«Αυτό που κάνω τώρα με γεμίζει πάρα πολύ. Είναι πάρα πολύ δημιουργικό και μου δίνει και μια δυνατότητα να ασχοληθώ λίγο πιο θεσμικά με πράγματα που ούτως η άλλως με απασχολούσαν και στο παρελθόν. Αλλά βλέποντας τα χρόνια πίσω. Με ρωτάνε και πολύ στην Ευρωβουλή, για την τηλεόραση και για το πώς ήταν όλα αυτά τα χρόνια. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη αγάπη για όλο αυτό που έχω ζήσει. Γιατί οτιδήποτε, οτιδήποτε έκανα στην τηλεόραση το απολάμβανα. Ήταν και η ηλικία η κατάλληλη, το ζούσα δηλαδή. Όλα αυτά τα οποία έχω κάνει, τα έχω απολαύσει και τα έχω ζήσει», συνέχισε.
Για τους «Άτυπους Φροντιστές»: «Αυτή είναι η τελευταία μας επιτυχία σε επίπεδο επιτροπών. Φεύγουμε, πάμε για Ολομέλεια τώρα να πάρουμε και την τελική σφραγίδα. Είναι ένα ψήφισμα για το οποίο είμαι συνεχή για όλο το Ευρωκοινοβούλιο που αφορά στους φροντιστές. Φροντιστές είναι οι επαγγελματίες που είναι οι νοσηλευτές, οι φροντιστές, αλλά είναι και οι άτυποι που εδώ είναι σημαντικό γιατί μας αφορά όλους. Άτυποι φροντιστές θα κληθούμε κάποια στιγμή να γίνουμε όλοι στη ζωή μας και θα χρειαστούμε και εμείς άτυπους φροντιστές. Μεγαλώνει το προσδόκιμο ζωής. Το δημογραφικό, όλο αυτό θα δημιουργήσει μια τέτοια ανάγκη στο μέλλον. Θεωρώ ότι χρειαζόμαστε πρόσωπα. Οι άτυποι λοιπόν φροντιστές τι είναι; Είναι αυτοί οι οποίοι καλούνται να φροντίσουν μια μητέρα το παιδί της, το οποίο μπορεί να έχει αναπηρία, μια κόρη, τους γονείς της που μπορεί κάποιος από τους δύο να έχει κάποια χρόνια νόσο ή κάποια ψυχική ασθένεια. Το παιδί που μπορεί να χρειαστεί να φροντίσει έναν γονέα ο οποίος μπορεί να αντιμετωπίζει έναν εθισμό ή κάποια άλλη ασθένεια κτλ. Αυτοί οι άνθρωποι πολλές φορές τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία, την παιδικότητά τους, την εκπαίδευσή τους και όλα τα σχετικά. Οι ενήλικες υποχρεώνονται πολλές φορές να αφήσουν την εργασία τους για να αφοσιωθούν στη φροντίδα».
Και συνέχισε: «Σε αυτή την περίπτωση, φροντίζουμε έτσι ώστε οποιοσδήποτε και αν είναι, δίνοντας και μια έτσι περισσότερη έμφαση και στις γυναίκες, γιατί νομοτελειακά το βλέπουμε ότι περισσότερο το βάρος της φροντίδας πέφτει στους ώμους των γυναικών. Φροντίζουμε έτσι ώστε να είναι ομαλή η επανένταξη τους στον χώρο εργασίας σε περίπτωση που έχουν υποχρεωθεί να αφήσουν τη δουλειά τους. Να ενισχύσουμε το πλαίσιο έτσι ώστε οι εργοδότες να είναι πιο ευέλικτοι σε μια γυναίκα η οποία θα πρέπει να φροντίζει και ένα αγαπημένο πρόσωπο και θα πρέπει να λείπει ή να πρέπει να αφοσιώνεται στη φροντίδα. Να αναγνωριστούν οι δεξιότητες που θα αποκτήσουν οι φροντιστές κατά τη διάρκεια μιας φροντίδας. Γιατί αν εσύ πρέπει να φροντίζεις έναν άνθρωπο ο οποίος έχει μια πολύ συγκεκριμένη αναπηρία ή νόσο, αποκτάς δεξιότητες. Να τις να αναγνωρίζονται αυτές οι δεξιότητες έτσι ώστε αργότερα, άμα θέλει το άτομο αυτό, να μπορέσει να βιοπορισθεί και μέσα από αυτό. Προσπαθούμε να τους καλύψουμε και στο κομμάτι της συνταξιοδότησης».
Η Ελεονώρα μελέτη αναφέρθηκε στην συνέχεια και στη περίπτωση της Αγγελικής Ηλιάδη τονίζοντας πως, το κάθε θύμα θέλει σεβασμό και έχει το δικαιώμα να τοποθετηθεί όποτε θέλει.
«Δεν εγώ δεν νιώθω ποτέ ότι μια γυναίκα η οποία έχει κακοποιηθεί νιώθει απελευθερωμένη εκατό τοις εκατό σε κάποια στιγμή της ζωής της. Ποτέ δεν νιώθω εγκλωβισμένη. Πάντα το τραύμα αυτό υπάρχει και πάντα ενεργοποιείται. Θεωρώ ότι το να μιλάς μπορεί και να λειτουργεί θεραπευτικά για κάποιους και απελευθερωτικά. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω αν θα είχα τη δυνατότητα να κάνω ένα τέτοιο μοίρασμα στην τηλεόραση ποτέ. Γιατί ακριβώς αφήνεις το ψυχικό σου βίωμα να εργαλειοποιηθεί και να σχολιαστεί από ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν ιδέα για αυτό το οποίο έχεις περάσει εσύ και να μην μπορούν να έχουν την απαιτούμενη ενσυναίσθηση για να νιώσουν αυτό που έχεις βιώσει εσύ. Από την άλλη όμως, είμαι πάρα πολύ υπέρ του να βοηθάμε τα θύματα να μιλάνε. Γιατί βλέπεις ότι όσο μιλάμε γι’ αυτό έρχεται το θέμα στο τραπέζι, στην κουβέντα. Ενημερωνόμαστε, ευαισθητοποιούμαστε», συμπλήρωσε.
