Το «Χαμογέλα και Πάλι!» κάνει ένα αφιέρωμα στην ζωή και την καριέρα της θρυλικής τραγουδίστριας.
«Μαρινέλλα, ο μύθος φώτισε με μεσημβρινό φως νύχτες και μέρες μιας ζωής από χώμα, φωνή, έρωτα, μόχθο και πολλή αγάπη». Αυτά γράφει ο αγαπημένος της φίλος Γιάννης Ξανθούλης στην βιογραφία της. Και όχι τυχαία.
Στέκεται στη σκηνή και τη γεμίζει. Τραγουδά με μια φωνή εκρηκτική ύλη, δυναμίτη συναισθημάτων, ψυχή με ήχο. Έζησε ανάμεσά μας το φαινόμενο Μαρινέλλα και τόσα και άλλα τόσα τραγούδια με τη φωνή της έγιναν soundtrack στην ταινία της ζωής μας για εξήντα επτά συνεχόμενα χρόνια. Για πάντα.
Η ζωή της
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου του 1938 και ήταν το στερνοπούλι μιας τετραμελούς οικογένειας από τον Πόντο, που ήρθε από την Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσε σε ημιυπόγειο στο κέντρο της πόλης. Το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδοπούλου. Σκληρά παιδικά χρόνια. Πόλεμος, κατοχή, εμφύλιος. Υπήρχαν και τα ατελείωτα παιχνίδια σε χωμάτινους δρόμους, μα γύρω καραδοκούσε η αγριότητα. Στο σπίτι της όμως ξεχείλιζε η αγάπη.
Από 4 χρόνων συμμετείχε σε ραδιοφωνική εκπομπή και στα δώδεκα διαφήμιζε καταστήματα ενδυμάτων. Στην εφηβεία της εντάχθηκε στα Μπουλούκια, τους θιάσους που περιόδευαν στην επαρχία. Έδινε παραστάσεις πάνω σε σανίδια που τα στερέωναν με βαρέλια. Αρχικά συμμετείχε ως ηθοποιός και στα 17 της έγινε τραγουδίστρια. Το 1956 ο Τόλης Χάρμας την βάφτισε καλλιτεχνικά ως Μαρινέλλα.
Το 1964 φτάνει στα σκαλιά της εκκλησίας με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Είναι η χρονιά που κυκλοφορεί ο πρώτος τους δίσκος. Η κοινή καλλιτεχνική τους πορεία αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στον κινηματογράφο, στο θέατρο, στα νυχτερινά κέντρα, σε περιοδείες, στην Ελλάδα, στο εξωτερικό. Ο επίλογος της σχέσης του θρυλικού ντουέτου γράφεται δύο χρόνια μετά. Ο χωρισμός τους ήταν επώδυνος.
Η καριέρα της
Μεγάλες πίστες, μεγάλα θέατρα και μεγάλες συνεργασίες και ελληνικό σινεμά. Κάθε της κίνηση και μια μεγάλη επιτυχία. Μεγάλες τις στιγμές θεωρούσε τη συμμετοχή στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, αλλά και εκείνη στη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου.
Κατάφερε να δημιουργήσει ένα προσωπικό στυλ. Δεν ήταν εύκολο να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής. Έδωσε μεγάλη σημασία στην κινησιολογία, στη συμπεριφορά και στην κίνηση των χεριών. Ήταν η πρώτη που σηκώθηκε από την καρέκλα για την οποία προοριζόταν η τραγουδίστριας του λαϊκού πάλκου.
Και ήταν η πρώτη που φόρεσε παντελόνι και έκοψε κοντά τα μαλλιά της.
Τόλμησε και στη ζωή. Μια τετραετής σχέση με τον πρωταθλητή ιππασίας Φρέντι Σερπιέρη. Είναι έγκυος. Δεν παντρεύονται, αλλά μένουν δύο καλοί φίλοι για πάντα. Μέχρι εκείνος να φύγει από τη ζωή. Τον Ιούλιο του 1973, νιώθει τη μεγαλύτερη ευτυχία της ύπαρξής της, όπως έλεγε. Την γέννηση της κόρης της, την Τζωρτζίνα.
Λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα του ελληνικού τραγουδιού, τον Τόλη Βοσκόπουλο. Ένας γάμος μυστικός, λιτός, αλλά με πολλή αγάπη και κουμπάρους τον Γιώργο Κατσαρό, τον Φρέντι Γερμανό και την αδελφή της Λένα. Έμειναν μαζί οκτώ χρόνια, περισσότερο από όσο μπορούσε να αντέξει ο γάμος μας, εκτιμούσε εκείνη.
Πίστευε πως η ζήλια, η καχυποψία, η κακία και ο φθόνος γερνούν τους ανθρώπους. Ένιωθε ευλογημένη γιατί είχε ζήσει δεκάδες ζωές. Δε φοβόταν τον θάνατο. Δεν της άρεσαν οι τίτλοι στη ζωή και μας συμβούλευε: «Αγάπες μου, η ζωή είναι μεγάλη. Από εσάς και μόνο εξαρτάται αν με τη στάση που θα επιλέξετε θα τη μικρύνετε ή θα την στενέψετε. Μην ξεχνάτε λοιπόν να αγαπάτε. Όπως λέω και σε ένα τραγούδι μου, η αγάπη όλα τα ειπωμένη, η αγάπη όλα τα ελπίζει, δίνει ζωή στην οικουμένη και η γη γυρίζει και η γη γυρίζει Η αγάπη όλα τα ειπωμένη. Η αγάπη όλα τα ελπίζει. Δίνει ζωή στην οικουμένη. Κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει».
Όλοι όσοι αποχαιρέτησαν τη Μαρινέλλα – Λόγια συγκίνησης
Η Ταβιθά Καζαντζίδη για τη Μαρινέλλα: «Ήταν ένα διαμάντι»
Η Ταβιθά Καζαντζίδη, εκφράζοντας τη βαθιά θλίψη της προς την οικογένεια της σπουδαίας ερμηνεύτριας, δήλωσε: «Αρχικά, θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στην κόρη της, την Τζωρτζίνα. Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος».
Στη συνέχεια προσέθεσε: «Την γνώρισα σε πολύ μικρή ηλικία, ακόμα όταν πήγαινα στον θείο μου, τον Στέλιο Καζαντζίδη. Ήταν ένας άνθρωπος καταπληκτικός, ένα διαμάντι. Η Ελλάδα έχασε σήμερα άλλον έναν σπουδαίο άνθρωπο και εύχομαι εκεί που πήγε να είναι ήρεμη η ψυχή της. Με συγχωρείτε, πονάει πολύ η απουσία της. Πιστεύαμε κι εμείς στο θαύμα, αλλά δυστυχώς μας έφυγε».
