Σκιές, ερωτήματα και μία σοβαρή οικογενειακή ρήξη. Το «Τούνελ» φέρνει στο φως μία ακόμη κρίσιμη πτυχή στην υπόθεση της εξαφάνισης του Νίκου Κάκαβου, στους Λογγάδες Ιωαννίνων, εντοπίζοντας τον αδερφό του.
«Ας λέει ο καθένας ό,τι θέλει»
Οι δυο τους είχαν βρεθεί αντιμέτωποι σε δικαστικές διαμάχες, με τις σχέσεις τους να έχουν διαρραγεί το τελευταίο διάστημα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να τον κατονομάσουν ως «τον βασικό ύποπτο». Ο ίδιος, ωστόσο, δηλώνει αδιάφορος απέναντι σε αυτές τις κατηγορίες, επιμένοντας πως η αλήθεια θα αποκαλυφθεί.
«Ας λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Εγώ ξέρω ότι πονάω. Είναι αδερφός μου. Τελευταία φορά τον είδα στο δικαστήριο. Ήταν μετανιωμένος για όλα όσα είχαν συμβεί και ήρθε να μου ζητήσει συγγνώμη. Εγώ όμως είχα ήδη απομακρυνθεί. Δεν μπορούσα να τον εμπιστευτώ ξανά. Τον λυπήθηκα, αλλά η συγχώρεση θέλει χρόνο. Τον τελευταίο χρόνο δεν μας ενόχλησε καθόλου — ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Μάλιστα, του είχα πει ότι, αν θέλει, μπορεί να ανέβει στο σπίτι να δει τη μητέρα μας», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Παραδέχεται πως οι σχέσεις τους δεν υπήρξαν ποτέ ομαλές. Οι εντάσεις ήταν συχνές και, όπως λέει, είχαν ως επίκεντρο τη μητέρα τους.
«Την είχε σε πολύ κακή κατάσταση και δεν μπορούσα να το αφήσω να συνεχιστεί. Κάποιοι λένε ότι το έκανα για να παίρνω τη σύνταξή της, αλλά για πέντε χρόνια που την είχα κοντά μου δεν πήρα ούτε ένα ευρώ. Έγινε δικαστήριο και πήραμε την επιμέλεια της μητέρας μου. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν όλα».
Ο ίδιος αποκλείει το ενδεχόμενο ο αδερφός του να έβλαψε τον εαυτό του, εκτιμώντας πως πίσω από την εξαφάνιση κρύβεται κάτι άλλο.
«Δεν ξέρω τι δουλειές έκανε και με ποιους συναναστρεφόταν. Ήταν καλοκάγαθος άνθρωπος, φιλότιμος. Είναι…» λέει, διορθώνοντας τον εαυτό του, αδυνατώντας να αποδεχτεί το ενδεχόμενο του κακού.
Όπως εξηγεί, αντιλήφθηκε την εξαφάνιση αρκετές ημέρες αργότερα, όταν μία γειτόνισσά τους ενημέρωσε ότι δεν άναβε τη σόμπα του όπως συνήθιζε.
«Μπορεί να μέναμε στο ίδιο κτίριο — εμείς στον πρώτο και τον δεύτερο όροφο και εκείνος στο ισόγειο — αλλά δεν είχαμε καμία επαφή. Υπήρχαν διαφορετικές είσοδοι. Εκείνος έμπαινε από την κάτω πλευρά του δρόμου κι εμείς από την πάνω. Δεν υπήρχε τρόπος να καταλάβουμε κάτι. Την Κυριακή 15 του μήνα, εγώ με τον γιο μου πήγαμε στο κτήμα γύρω στις δέκα και μισή με έντεκα και επιστρέψαμε περίπου στις δύο. Δεν τον συναντήσαμε πουθενά, παρότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που χρησιμοποιούμε και οι δύο. Είναι βέβαια απρόβλεπτος ως άνθρωπος και μπορούσε να βρεθεί οπουδήποτε, αλλά συνήθως μετακινούνταν με το τρακτέρ — ποτέ με τα πόδια, εκτός από το κτήμα. Αν του είχε συμβεί κάτι εκείνες τις μέρες, θα το είχα αντιληφθεί όταν πήγα να ελέγξω το σπίτι, αφού πρώτα είχα ψάξει παντού. Γι’ αυτό σας λέω… εδώ κάτι άλλο έχει συμβεί», καταλήγει.
