Η Ευαγγελία Καφαντόγια - Κριεμπάρδη, πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας μιλά στο Buongiorno για το "στοίχημα" της πορείας και καριέρας στην Πολεμική Αεροπορία αλλά και τις δυσκολίες του επαγγέλματος.
Η ανθυποσμηναγός και πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας μίλησε στο Buongiorno φωτίζοντας τα κίνητρα, τις προκλήσεις και την ικανοποίηση που προσφέρει αυτό το επάγγελμα.
«Μεγάλωσα σε μια στρατιωτική οικογένεια. Ο παππούς μου, ο μπαμπάς μου και η αδερφή μου μετέπειτα, ήταν αξιωματικοί στην Πολεμική Αεροπορία. Οπότε ήταν πρότυπο αυτό στη ζωή μου. Απ’ την άλλη, πάντα με εντυπωσίαζε η στολή. Και η ιδέα να υπηρετεί κάποιος την πατρίδα, είναι μεγάλο ιδανικό. Είναι φυσικό για μας να έχει δύο κορίτσια ιπτάμενα και τα δύο. Η μαμά είναι πάρα πολύ δυνατή και δυναμική γυναίκα. Αν μπορούσε και εκείνη να έχει μπει σε μια στρατιωτική σχολή τότε, θα το είχε κάνει. Μας μεγάλωσε έτσι να είμαστε ανεξάρτητες και χειραφετημένες. Σίγουρα όταν κάποιος το ακούει ότι είμαστε πιλότοι εντυπωσιάζεται γιατί δεν το περιμένει κιόλας. Ίσως επειδή είμαστε και κοπέλες. Χωρίς τη στολή, ίσως να μας βλέπουν και πιο κοριτσάκια και δεν μπορούν να το φανταστούν. Δεν μπορούν όλοι να το διαχειριστούν. Σίγουρα έτσι μια δυναμική γυναίκα και πετυχημένη δεν μπορούν να τη διαχειριστούν όλοι», είπε αρχικά η Ευαγγελία Καφαντόγια- Κριεμπάρδη.
Τι χρειάζεται κάποιος για να γίνει πιλότος στην Πολεμική Αεροπορία;
«Το πρώτο που χρειάζεται είναι να το θέλει και να το αγαπάει. Να έχει πάθος γι’ αυτό. Γιατί για να γίνεις επαγγελματίας και να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις, πρέπει να προσπαθήσεις πραγματικά. Η Σχολή Ικάρων είναι τέσσερα χρόνια και μετά ανάλογα, επειδή εμείς είμαστε ιπτάμενοι, η πτητική εκπαίδευση μπορεί να διαρκέσει και μετά τη σχολή. Εγώ περίπου έξι χρόνια, δηλαδή με τις εκπαιδεύσεις που έχω κάνει, στα μέσα που έχω εκπαιδευτεί. Για να επιλέξει μία κοπέλα να μπει σε μια στρατιωτική σχολή, χρειάζεται δυναμισμό. Κάθε στρατιωτική σχολή θέλει θυσίες, θέληση και προσπάθεια. Το πιο δύσκολο για έναν ιπτάμενο είναι η πτητική εκπαίδευση. Εκεί πρέπει πραγματικά να το θέλεις, να προσπαθήσεις με όλη σου τη δύναμη και να αγαπάς αυτό που κάνεις. Περισσότερο η αδρεναλίνη και η αγάπη για την πτήση, αυτά είναι που υπερνικούν», τονίζει.
Και συνεχίζει: «Εμείς κάνουμε αεροδιακομιδές. Άρα, πέραν από αυτή την ευτυχία που νιώθεις και την ελευθερία του αέρα, είσαι ευτυχισμένος και χαρούμενος και νιώθεις γεμάτος επειδή κάνεις ένα λειτούργημα. Στη Σχολή Ικάρων δεν είσαι άντρας ή γυναίκα, είσαι Ίκαρος. Εάν πρέπει να αποδείξεις κάτι σε κάποιον, όχι. Ένας άνθρωπος που ξέρει τις δυνατότητές του, έχει αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση, πάντα κυνηγάει το καλύτερο για τον ίδιο. Ο εαυτός του είναι ο μεγαλύτερος κριτής. Άρα, πάντα προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι για εμάς. Νιώθω περήφανη που ανήκω στις γυναίκες της Πολεμικής Αεροπορίας, που αποδεικνύουμε καθημερινά ότι το φύλο δεν ορίζει ούτε τις δυνατότητες, ούτε τα όρια κανενός. Έχουν εξελιχθεί και η κοινωνία μας και οι Ένοπλες Δυνάμεις».
Η ευγένεια σε αυτόν τον χώρο είναι προτέρημα ή αδυναμία;
Στον χώρο μας είμαστε επαγγελματίες, οπότε πάντα είσαι ευγενικός σέβεσαι, αυτό το είναι αυτονόητο για έναν επαγγελματία και σίγουρα θέτεις τα όριά σου. Εγώ σε κάθε νέα κοπέλα που ονειρεύεται να γίνει ιπτάμενη, θέλω να της πω να το τολμήσει. Δεν είναι ένα ανδρικό επάγγελμα. Χρειάζεται σκληρή δουλειά όμως και πειθαρχία. Ο ουρανός δεν ανήκει σε κανένα φύλο. Ανήκει μόνο σε όσους τολμήσουν να τον διεκδικήσουν», σημείωσε κλείνοντας η πιλότος.
