Το «Τούνελ» συνεχίζει την έρευνα για τον Σωτήρη Τσιπίλη από τις Σέρρες, που αγνοείται από την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου. Η κάμερα της εκπομπής βρέθηκε στο σπίτι του στις Σέρρες, αναζητώντας νέα στοιχεία που ενδεχομένως θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο μυστήριο της εξαφάνισής του.
Η μητέρα του, που βιώνει δραματικές στιγμές, απευθύνει μέσω της εκπομπής σπαρακτική έκκληση σε όποιον γνωρίζει έστω και το παραμικρό, να βοηθήσει να εντοπιστεί ο μοναχογιός της.
Από το βράδυ που ο 44χρονος γιος της βγήκε για μια βόλτα και δεν επέστρεψε, η ζωή της έχει παγώσει και η αγωνία της μεγαλώνει κάθε μέρα που περνά.
«Το μοναχοπαίδι μου είναι… Το 2000 χάσαμε τον πατέρα του και τότε με στήριξαν οι γονείς μου. Γενικά είχαμε μια πάρα πολύ καλή σχέση με τον Σωτήρη μου. Είναι ένα παιδί ήσυχο, χαμογελαστό, που μιλούσε πάντα μετρημένα. Δεν είναι αλλοπρόσαλλος ή κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν γύρισε να μου αντιμιλήσει. Ήξερε να σέβεται», λέει χαρακτηριστικά.
Εκείνη την ημέρα που χάθηκε ξύπνησε το απόγευμα, όπως συνήθιζε, και έφτιαξε το καφεδάκι του.
«Έβρεχε και είχε ήδη βραδιάσει όταν μου είπε ότι θα πήγαινε μια βόλτα. Του είπα: “Πού θα πας, παιδί μου, με τη βροχή; Πήγε κιόλας δέκα η ώρα. Θα σε πιάσουν τα πόδια σου”, γιατί τον επηρέαζε ο καιρός. Αυτές ήταν και οι τελευταίες κουβέντες που είπα με το παιδί μου. Από τότε τις σκέφτομαι μέρα-νύχτα».
Στη συνέχεια αναφέρει πως ο Σωτήρης ήταν πάντα αφοσιωμένος στη δουλειά του.
«Τον απασχολούσε περισσότερο η δουλειά παρά μια σχέση. Είχε τελειώσει βοηθός ηλεκτρολόγος και δούλευε από τα χρόνια του γυμνασίου. Η μεγαλύτερη απουσία του από το σπίτι ήταν όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο Κιλκίς. Τότε, κάθε δέκα με δεκαπέντε ημέρες, είτε πήγαινα εγώ να τον δω είτε ερχόταν εκείνος, γιατί δεν ήθελα το παιδί μου να τρώει απ’ έξω. Του άρεσε πολύ το φαγητό της μαμάς του…», λέει συγκινημένη.
Όπως προσθέτει, μετά τη στρατιωτική του θητεία ήταν πάντα στο σπίτι.
«Τότε ήρθε και η κρίση, ήρθαν και τα capital controls, και όλα αυτά τον είχαν προβληματίσει πολύ. Εγώ όμως ήμουν πάντα δίπλα του, να τον στηρίζω. Τον πλήγωνε το γεγονός ότι έπρεπε να απλώνει το χέρι για να παίρνει χαρτζιλίκι από την οικογένεια. Από το Πάσχα του 2024 αντιμετώπισε και ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Έπαθε το σύνδρομο Γκιγιέν-Μπαρέ, που του παρέλυσε και τα δύο πόδια από το γόνατο και κάτω. Ευτυχώς οι γιατροί εδώ στο Νοσοκομείο έπεσαν πάνω του και, δόξα τω Θεώ, έγινε καλά. Μπήκε με καροτσάκι, μετά περπατούσε με “πι” και στο τέλος κατάφερε να περπατά μόνος του, γιατί το ήθελε πάρα πολύ. Του άρεσε πολύ το περπάτημα», καταλήγει
