Η Ζώγια Σεβαστιανού μιλά για το METOO, τον Πέτρο Φιλιππίδη και το politically correct
Η Ζώγια Σεβαστιανού βρίσκεται σε περιοδεία με τη θεατρική παράσταση «Τα σπασμένα τακούνια» της Τάνιας Χαροκόπου, όπου υποδύεται μια λαϊκή μοδίστρα με τη δική της φιλοσοφία για τη ζωή.
«Είμαστε σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με «Τα σπασμένα τακούνια» της Τάνιας Χαροκόπου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Αφορά γυναικείο θέμα και είναι τέσσερις διαφορετικές προσωπικότητες γυναικείες που αντιμετωπίζουν σχέσεις. Εγώ κάνω τη μοδίστρα. Επομένως κάνω μία λαϊκή γυναίκα, η οποία έχει τη δική της φιλοσοφική για τα πράγματα. Υπάρχει ηλικιακός ρατσισμός. Όχι μόνο στη δικιά μας τη δουλειά αλλά γενικά. Οι γυναίκες πάνω από τα 40 είμαστε περιττές. Όσοι μένουν στον χώρο σε αυτές τις ηλικίες, ίσως τα πράγματα είναι πιο συγκινητικά, χωρίς αυτό να σημαίνει κιόλας όμως ότι μπορείς να επιβιώσεις μέσα από αυτό», είπε αρχικά.
Για το METOO: «Πλέον υπάρχει ένα φρένο, υπάρχει ένα πράγμα που δεν υπήρχε στα δικά μου χρόνια. Έφαγα ένα bullying επειδή αναφέρθηκα σε νεκρό, με την έννοια του ότι ο νεκρός δεδικαίωται και λοιπά. Το «δεδικαίωται» είναι μια τεράστια κουβέντα τι σημαίνει».
Για τον Πέτρο Φιλιππίδη: «Με τον Πέτρο ήμασταν και συμμαθητές στη σχολή στο έτος. Νομίζω ότι αυτό το παιδί έπραξε ύβρη. Γιατί και εξαιρετικό ταλέντο είχε και είχε και τα πάντα στα πόδια του. Νομίζω ότι έπραξε ύβρη απέναντι σ’ αυτό το δώρο που του δόθηκε. Προσωπικά δεν θα πήγαινα. Δεν έχουμε επαφες».
Για το politically correct: «Φέρνει έναν φασισμό από την πίσω πόρτα. Ή κόβεται η σάτιρα, κόβεται η κωμωδία. Δηλαδή, ξαφνικά μία φίμωση σ’ αυτό το πράγμα. Δηλαδή, μπορείς θαυμάσια να πεις τη λέξη «αδύνατος», αλλά δεν μπορείς να πεις τη λέξη «χοντρός». Γιατί είναι αυτό που δίνουμε εμείς πίσω απ’ τις λέξεις. Δεν είναι τα γράμματα, δεν είναι οι ήχοι».
Για το ότι αποφάσισε να γεννήσει στο σπίτι: «εκεί αισθανόμουν ασφαλής. Και έγινε έτσι σε πολύ ησυχία, με πολύ χαμηλό φως, πάρα πολύ γλυκά, πάρα πολύ ήρεμα. Επειδή δεν υπάρχει ο μπαμπάς, που συνήθως παίζει το ρόλο του ορίου, αναγκάστηκα να είμαι κάπως σκληρή σ’ αυτό το κομμάτι, από φόβο, από δικό μου φόβο, μήπως ξεφύγουν τα όρια».
