Η αστυνομία ηθών στην Τεχεράνη είναι εκεί και ελέγχει τα πάντα. Την κάθε κίνηση που κάνουν οι αθλήτριες κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, το κάθε τους βήμα μέσα αλλά και έξω από το γήπεδο. Είναι στιγμές που έζησε η Ελένη Καπογιάννη πριν από σχεδόν έναν χρόνο, όταν βρέθηκε στον πάγκο της εθνικής ομάδας γυναικών του Ιράν.
Η Ελληνίδα προπονήτρια μοιράζεται στο «Live News» την εμπειρία της και στέκεται σε καταστάσεις που είναι αδύνατον να φύγουν από το μυαλό της. Με το «καλημέρα» στο Ιράν διαπίστωσε τι σημαίνει να είσαι γυναίκα:
«Μπορώ να σας πω ότι τους έφευγε λίγο το χιτζάμπ και σταματούσανε, μπορεί να ήταν και αγώνας, αφήνανε την μπάλα για να φτιάξουνε τη μαντίλα»
Έτσι παίζεται το μπάσκετ γυναικών στο Ιράν. Υπό το βλέμμα της αστυνομίας ηθών. Ούτε στις προπονήσεις δεν υπάρχει ελευθερία. Οι αθλήτριες αγωνίζονται με το παραδοσιακή χιτζάμπ στο κεφάλι και πρέπει να έχουν διαρκώς καλυμμένα όλα τα μέρη του σώματός τους.
«Επειδή εκπροσωπούν και τη χώρα προς το εξωτερικό, θα πρέπει να είναι και σωστές στο πώς τηρούν τους κανόνες. Γι’ αυτό και στις αποστολές μας πάντα είχαμε μία, να το πω έτσι, τη λέγανε security».
Οι αθλήτριες ήξεραν πως κάθε λάθος τους δεν θα περνούσε ατιμώρητο. Μέλη της περιβόητης αστυνομίας ηθών ήταν πάντα στο γήπεδο, ακόμα και στις προπονήσεις. Εκτός από τις Ιρανές, υποχρεωμένη να φοράει την παραδοσιακή μαντίλα στο κεφάλι ήταν και η Ελληνίδα προπονήτρια:
«Τις φορούσανε αλλά, ξέρετε, έχουνε μεγαλώσει και έτσι, οπότε κάπως το έχουν δεχτεί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους άρεσε. Προς Θεού, ούτε καν».
«Ήταν η πρώτη φορά που είδα τα μπράτσα τους και τα πόδια τους»
Το καλοκαίρι, οι καταστάσεις ήταν ακόμα πιο δύσκολες για τις αθλήτριες.
«Επειδή ήταν αποπνικτική η ατμόσφαιρα, έβγαλαν όλους τους άντρες έξω από το γήπεδο. Οι γυναίκες της αποστολής, συνοδοί, κλείδωσαν τις πόρτες καλά και έτσι μπόρεσαν και έβγαλαν τα κορίτσια και το χιτζάμπ και τα κολάν από μέσα. Ήταν η πρώτη φορά που είδα τα μπράτσα τους και τα πόδια τους».
Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης είχε ρίξει την σκιά του στην καθημερινότητα και σε κάθε πτυχή της ζωής των Ιρανών. Οι γυναίκες στερούνται ίσα δικαιώματα και βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της αστυνομίας ηθών.
«Πάντα εκεί ήτανε η security να το πω έτσι, με πολιτικά ρούχα, που δεν ξέρεις ποτέ αν θα βρίσκονταν ανάμεσα σε κάποιο πλήθος και τι μπορούσαν να κάνουν σε μία γυναίκα ας πούμε, που μπορεί να μην είχε ευπρεπή ενδυμασία».
Η Ελένη Καπογιάννη θυμάται και τα όσα έγιναν τον Ιούνιο του 2025 όταν το Ισραήλ εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση στο Ιράν. Η ίδια είχε φύγει από τη χώρα λίγες μόνο ώρες νωρίτερα, όπως λέει:
«Όταν προσγειώθηκα στην Ελλάδα, 5:00 το πρωί ήταν, 5:00 το βράδυ ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί. Δεν μπόρεσα να επιστρέψω στο Ιράν, γιατί αυτό κράτησε πάνω από τρεις εβδομάδες και από τότε δεν έχω επιστρέψει και στο Ιράν. Απ’ την Κίνα εγώ επέστρεψα κατευθείαν Ελλάδα».
Το πέρασμά της από τον πάγκο της εθνικής ομάδας γυναικών του Ιράν κρίθηκε, βάσει των αποτελεσμάτων, πετυχημένο. Η ίδια όμως επέστρεψε στην Ελλάδα ανήσυχη κι βαθιά προβληματισμένη για αυτά που είδε να συμβαίνουν σε μία ιδιαίτερα εύπορη χώρα με πλούσια ιστορία, ελεύθερη στο πέρασμα των αιώνων, που όμως από το 1979 δείχνει να οπισθοδρόμησε, με μία σειρά από ελευθερίες για τις γυναίκες της χώρας να έχουν καταργηθεί.
