Τα όσα έζησε όταν βρέθηκε στο Ιράν περνούν και πάλι μπροστά από τα μάτια της. Η Δέσποινα Μοιραράκη περιγράφει στο «Live News» στιγμές και δυσάρεστες καταστάσεις που βίωσε σε ταξίδια της και την έκαναν να συνειδητοποιήσει απόλυτα ποια είναι η μοίρα των γυναικών στην Τεχεράνη και τις υπόλοιπες πόλεις του Ιράν.
«Δεν είμαστε εδώ στην Ευρώπη»
Η επιχειρηματίας λέει πως οι γυναίκες στο Ιράν είναι κάτι σαν αντικείμενα. Δίχως ίσα δικαιώματα, δίχως άποψη, διαρκώς υπό καταπίεση. Ξέρουν πως πολύ δύσκολα θα βγάλουν άκρη αν αντιδράσουν, ακόμα και αν σε βάρος τους συντελείται μία εγκληματική πράξη, όπως αυτή που έζησε η ίδια σε βιβλιοθήκη.
«Ήρθε κάποιος, ο οποίος πήγε να μου επιτεθεί σεξουαλικά. Δεν το κρύβω. Πίσω από τη βιβλιοθήκη. Έβαλα τις φωνές, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος».
Ο άντρας που την στοχοποίησε απομακρύνθηκε, αλλά ο φόβος από εκείνη την στιγμή σκίαζε το κάθε της βήμα.
«Πηγαίνοντας εκεί, έπεσα στην ώρα που κάνουν την προσευχή τους. Κι εγώ, επειδή δεν ήταν κανείς, δεν έκανα κάτι το μεμπτό, κοιτούσα να δω τι βιβλία να πάρω».
Η Δέσποινα Μοιραράκη κατάλαβε σε μία από τις πρώτες επισκέψεις της, τι σημαίνει να είσαι γυναίκα στο Ιράν.
«Ο συνεργάτης μου με τη γυναίκα του, με περίμεναν στο αεροδρόμιο. Τι πιο φυσιολογικό, με το που τους είδα, να τους χαιρετήσω. Χαιρέτησα πρώτα δια χειραψίας τη Σακίνα και μετά πήγα να χαιρετήσω τον Άλι. Κι αυτόματα, ούτε καν το κατάλαβα, έρχεται μία γυναίκα αστυνόμος η οποία ήταν όλη μαυροφορούσα και μου κάνει μία ‘στοπ’. Μου λέει ο Άλι στα αγγλικά ότι Δέσποινα πρόσεχε απαγορεύεται ο χαιρετισμός. Δεν είμαστε εδώ στην Ευρώπη».
Η σύλληψή της
Σε εκείνο το ταξίδι, η ίδια συνελήφθη και βρέθηκε υπό κράτηση, επειδή εξείχε από το παραδοσιακό χιτζάμπ μία τούφα από τα μαλλιά της. Τελικά η επιχειρηματίας απέφυγε τα χειρότερα με αυστηρή επίπληξη και αφέθηκε ελεύθερη μετά από παρέμβαση στενών συνεργατών της και τοπικών αξιωματούχων.
Οι γυναίκες ζουν την απόλυτη καταπίεση ακόμα και μέσα στα σπίτια τους, λέει η επιχειρηματίας. Το έζησε και το είδε με τα μάτια της.
«Ξαφνικά πήγε να ανοίξει μία πόρτα για να βγει μία γυναίκα να μας προσφέρει τσάι. Δεν θα ξεχάσω στη ζωή μου ποτέ πώς της μίλησε, ο άντρας της ήταν, ο πατέρας της ήταν; Εξαφανίστηκε. Επειδή δεν ρώτησε να ανοίξει την πόρτα για να φέρει τον δίσκο, αυτό ήτανε πάρα πολύ μεγάλο σφάλμα».
Οι γυναίκες στερούνται ίσα δικαιώματα σε θέματα διαζυγίου, κληρονομιάς και επιμέλειας παιδιών. Η αγανάκτηση για το θεοκρατικό καθεστώς οδήγησε πολλές μακριά από το Ιράν.
Η μαρτυρία της Δέσποινας Μοιραράκη έρχεται να προστεθεί σε εκείνες δεκάδων άλλων γυναικών για τη ζωή στο Ιράν μετά την άνοδο των μουλάδων στην εξουσία. Με την καταπίεση, όπως λένε, να γίνεται συστηματική και εκείνες που διαφωνούν να μπαίνουν στο στόχαστρο.
