Οι μαρτυρίες των Ιρανών γυναικών για τον εφιάλτη να ζει μια γυναίκα στο Ιράν ίσως είναι ότι πιο χρήσιμο που μπορεί να ακούσει κανείς σήμερα, στην Ημέρα της Γυναίκας.
«Εμείς στο Ιράν δεν γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας. Και θέλω να πω από εδώ ‘’Χρόνια Πολλά’’ σε όλες τις γυναίκες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή άδικα και έχουν υποστεί βία και σε όλες τις γυναίκες που γίνονται φωνή του λαού του Ιράν».
Η Σέι έφυγε από τη χώρα της πριν 10 χρόνια για να γευτεί την ελευθερία που τόσα χρόνια της στερούσαν. Η σημερινή ημέρα της υπενθυμίζει το ταξίδι προς τη ζωή, που λαχταρούσε, τη ζωή που στο θεοκρατικό Ιράν δεν μπορούσε να ζήσει.
«Για να ζήσεις στην Περσία, να είσαι γυναίκα, να μεγαλώνεις το παιδί σου και ακόμη περισσότερο να είναι κόρη – γιατί εμένα ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 3 χρονών- και ήταν πάρα πολύ δύσκολο να με μεγαλώσει η μητέρα μου χωρίς άντρες και να δουλέψει, ήταν πολλή καταπίεση».
Αναπολώντας, τα παιδικά της χρόνια, συνειδητοποιεί ότι η ζωή της έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία να ξαναγεννηθεί, να ξαναζήσει.
«Τέλος, είναι φυλακή. Οι γυναίκες εκεί είναι φυλακισμένες. Τα πάντα κάνουν, όμως, πραγματικά δεν έχουν δικαιώματα. Δεν έχουν δικαιώματα να ζήσουν».
Η Ζαντάρκ θέλησε να φύγει από το Ιράν, αλλά ο σύζυγός της δεν την άφηνε. Δεν μπορούσε να νιώθει άλλο εγκλωβισμένη. Έδωσε αγώνα για να χωρίσει, αφού και αυτό το δικαίωμα δεν αναγνωρίζεται στις γυναίκες του Ιράν, τελικά κατάφερε να ξεφύγει.
«Δεν μπορούσαμε να γελάσουμε, πραγματικά. Εγώ γέλασα 4-5 φορές στο πανεπιστήμιο με μία φίλη μου που περπατούσαμε και μιλάγαμε και μας πήρε η θρησκευτική αστυνομία και μας έδιωξαν από το πανεπιστήμιο».
Σήμερα είναι 57 ετών και η ζωή της έχει αλλάξει. Θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω;
«Έχω και τόσο άσχημα πράγματα να θυμάμαι. Τι να σου πω; Πέρασαν. Δεν θέλω να γυρίσω πίσω, όχι».
Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, βρίσκει τις Ιρανές με μια κρυφή ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, τουλάχιστον για τα κορίτσια του σήμερα και τις γυναίκες του αύριο.
