Η κυρία Αντρούλα είναι 68 χρονών. Μία από τους λιγοστούς κατοίκους από το Ακρωτήρι που παρέμειναν στο χωριό παρά την εντολή για εκκένωση.
«Παραμένουμε χωριό, δεν φύγαμε. Έχουμε φάρμα, τις κότες μας, τα κουνέλια μας. Δεν μπορούμε να φύγουμε από το χωριό», είπε.
Το ίδιο θα πει στην κάμερα του Live News και ο σύζυγος της, Αντρέας. Έχοντας ζήσει την τουρκική εισβολή το 1974, σήμερα δεν νιώθει φόβο.
«Εμείς είμαστε άνθρωποι του πολέμου. Περάσαμε τον πόλεμο. Δεν συγκινούμαστε με αυτά γιατί είναι ασήμαντα από ότι ζήσαμε. Δεν νιώθω κάτι που να με αναγκάσει να φύγω από το σπίτι μου».
Συνεχίζουν την καθημερινότητα τους όπως πριν. Ταΐζουν τα ζώα τους, μαγειρεύουν το μεσημεριανό και ασχολούνται με τον κήπο τους. Όταν ηχούν όμως οι σειρήνες, όπως ήχησαν χτες τη νύχτα, υπάρχει ταραχή και ανασφάλεια.
«Που να πάω, αφού δεν έχει καταφύγιο. Αν πάω σε ξενοδοχείο θα είμαι προστατευμένος;», αναρωτιέται.
Υπό τον φόβο νέων χτυπημάτων, το χωριό των 1.200 κατοίκων έχει ερημώσει. Καταστάσεις πρωτόγνωρες ακόμα και για τους πιο παλιούς.
Ο κύριος Αντρέας μας αποχαιρετά και λίγη ώρα μετά ηχούν και πάλι οι σειρήνες.
Στο σπίτι του στο Ακρωτήρι παραμένει και ο 38χρονος Μιχάλης. Όπως λέει στην Ελευθερία Σπυράκη, αποφάσισε να μείνει πίσω αλλά οι γονείς του τρομοκρατημένοι από το χτύπημα της Κυριακής έφυγαν από το χωριό.
«Η μητέρα και ο πατέρας μου άκουσαν τις σειρήνες και μετά μου χτύπησαν την πόρτα και μου λένε ότι φεύγουν. Μου είπαν να φύγω, αλλά τους είπα ότι δεν θα φύγω».
Χτες το βράδυ επικρατούσε η απόλυτη ησυχία στο έρημο πλέον χωριό όταν και ήχησαν οι σειρήνες.
Απογοητευτικές εικόνες από τα καταφύγια
2.500 καταφύγια υπάρχουν στην Κύπρο, το ερώτημα όμως είναι πόσα από αυτά είναι κατάλληλα για χρήση. Ένα από αυτά βρίσκονται στα χωριά κοντά στις στρατιωτικές βάσεις.
Το πλημμυρισμένο καταφύγιο γεμάτο λάσπες και σκουπίδια σίγουρα δεν πληροί τις προδιαγραφές. Οι υποδομές σε ορισμένους χώρους είναι ακατάλληλες λόγω παλαιότητας για να προστατευτεί ο άμαχος πληθυσμός.
«Υπόγεια γκαράζ που τα έχουν κλείσει και είναι μόνο με αυτοκίνητα μέσα και τίποτα άλλο και δεν υπάρχει είσοδος. Το άλλο ήταν κοτέτσι. Το άλλο ήταν σαν εγκαταλελειμμένη αποθήκη που είχε δίπλα φιάλες γκαζιού», αναφέρει κάτοικος της Λάρνακας.
Η αλήθεια πάντως είναι πως η Κύπρος ζει πρωτόγνωρες καταστάσεις και κάνει αγώνα δρόμου για να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα θωρακισμένη. Στα πλαίσια της πρόληψης, εστάλη χτες κάτι καν σαν το δικό μας 112.
Προειδοποιητικό μήνυμα δεν έλαβαν όπως λένε ούτε οι κάτοικοι στην Πύλα.
«SMS είπαν θα στείλουν δοκιμαστικά. Κανένας μας δεν πήρε ακόμη. Αν βάλεις SafeCY τα μόνα καταφύγια που σου βγάζει είναι του γειτονικού χωριού. Προηγούνται οι κάτοικοι της Ορόκλινης άρα εμείς δεν πάμε πουθενά. Έχουμε τρομοκρατηθεί όλοι», αναφέρει κάτοικος του χωριού.
Η πρώτη πτήση από Ντουμπάι
Λίγο μετά τις 8 το απόγευμα έφτασαν οι 180 Κύπριοι από το Ντουμπάι. Περιγράφουν τις στιγμές αγωνίας και από την άλλη τις εκρήξεις.
«Δεν θα σας κρύψω ότι φοβόμαστε καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης. Δεν νιώθαμε ασφάλεια. Λίγο νωρίς ο επαναπατρισμός μας γιατί μέχρι και χτες στο Ντουμπάι είχε εκρήξεις».
Η Άννα μαζί με τον σύζυγο και τους δύο γιους της επέστρεψαν με την απογευματινή πτήση από το Ντουμπάι. Τα όσα έζησαν τις προηγούμενες μέρες σφίγγουν το στομάχι.
Στην ίδια πτήση βρισκόταν και ο Σίμος. Ένα ταξίδι αναψυχής με την οικογένεια του εξελίχθηκε σε μια απίστευτη περιπέτεια με τον φόβο να κυριαρχεί.
Η Κύπρος παραμένει σε επιφυλακή επιχειρώντας να προετοιμαστεί όσο το δυνατόν καλύτερα για παν ενδεχόμενο.
