Ιρανοί που ζουν στην Ελλάδα μιλούν για την επόμενη μέρα της χώρας, με φόντο τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Μιλώντας στο MEGA ο Αλοφτέ Ερφάν, Ιρανός που ζει στην Ελλάδα, μίλησε για την καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες από το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν.
«Σίγουρα στις γυναίκες είναι και πιο ακραίες οι καταστάσεις, αλλά και στους άντρες απαγορεύονται σορτσάκια, κοντομάνικα. Υπάρχει εκεί η αστυνομία ηθών πάντα, που μπορεί όποτε θέλει να στοχοποιήσει κάποιον άνθρωπο αν εκθέτει οποιοδήποτε σημείο του σώματός του και να τον βάλει μέσα, να φάνε πρόστιμα, εννοείται έως και το χειρότερο, φυλάκιση και τα λοιπά», είπε.
Όπως είπε ο ίδιος, η επικοινωνία δεν είναι δυνατή με τα συγγενικά του πρόσωπα, ενώ υποστήριξε πως η πλειοψηφία του ιρανικού λαού θέλει στην ηγεσία τον Ρεζά Παχλαβί.
«Αυτή τη στιγμή υπάρχει πολύ λίγη επικοινωνία έως και καθόλου, με το σόι μου δεν μπορώ να μιλήσω σίγουρα. Το κλίμα είναι γενικά όλο πολύ αναστατωμένο και σίγουρα όλοι περιμένουν να γίνει η μεγάλη αλλαγή, να αλλάξει το καθεστώς».
«Η προσδοκία του λαού και η πλειοψηφία, μιλάμε για πάνω από 80% του λαού, θέλει τον Ρεζά Παχλαβί ως αντιπολίτευση και να γίνει μετάβαση σε αυτόν, ακόμα κι αν χρειάζεται η επέμβαση της Δύσης, και της Αμερικής και του Ισραήλ, ώστε να κάνουμε μια μετάβαση σε ένα δημοκρατικό Ιράν. Αυτή είναι η ελπίδα της πλειοψηφίας».
«Επειδή ακριβώς είναι δικτατορία, ποτέ δεν γινόταν κέντρο προσοχής στο Ιράν, διότι δεν μπορούν να βγουν στη Δύση οι Ιρανοί. Και δεν μιλάω για τους ανθρώπους του Ιράν που είναι έξω από το Ιράν, μιλάμε για τους ανθρώπους που μέσα στο Ιράν που είναι οι αληθινοί φυλακισμένοι. Δεν μπορούν να βγουν. Γινόταν κέντρο προσοχής μόνο όταν έπρεπε να κάνουν κάποια συμφωνία με την Αμερική. Οπότε τώρα έχει φτάσει στο απόλυτο χάος, δεν μπορεί να ζήσει κανένας άνθρωπος στο Ιράν, δεν υπάρχει οικονομία, νόμισμα».
Ο Αλοφτέ Ερφάν έφυγε από το Ιράν σε ηλικία 6 ετών. Όπως είπε, τα παιδιά στο Ιράν έχουν υποστεί βαθιά ριζωμένη χειραγώγηση.
«Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι στη ζωή μου από το Ιράν, από τα παιδικά χρόνια, ήταν όταν ήμουνα στο δημοτικό και μας αναγκάζανε να φωνάζουμε θάνατος στην Αμερική. Που όταν είσαι παιδί εννοείται δεν το καταλαβαίνεις, απλά το φωνάζεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κακοποίηση από το να ξεκινάς να βάζεις κάτι στο μυαλό ενός παιδιού».
«Για μένα που έχω ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα, θα μπορούσα να έχω μια ζωή που μου τη στέρησαν, από μένα και από πάρα πολλούς σαν και μένα που ζούνε στο εξωτερικό», συμπλήρωσε.
