262 φωτογραφίες αριθμεί η συλλογή Χόιερ στην οποία ανήκουν οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών πατριωτών στον τοίχο της Καισαριανής.
Μετά την πιστοποίηση της γνησιότητας των φωτογραφιών, το υπουργείο Πολιτισμού ήρθε σε συμφωνία με τον συλλέκτη προκειμένου να αγοράσει το φωτογραφικό υλικό.
«Το Τελευταίο Σημείωμα» του Βούλγαρη ξανά στους κινηματογράφους
Στις «Εξελίξεις Τώρα» μιλά αποκλειστικά ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης και δημιουργός της ταινίας «Το τελευταίο σημείωμα».
«Σε μία συλλογή μαντινάδων της εκπαιδευτικού Μαρίας Λιουδάκη, έκδοση του 1933, διάβασα πως τις καλύτερες είχε συλλέξει ένα 16χρονο αγόρι με κοντά παντελονάκια, ο Ναπολέων Σουκατζίδης. Έψαξα γι’ αυτόν, έμαθα, συγκινήθηκα, συγκλονίστηκα, του αφοσιώθηκα. Και μετά από 20 χρόνια, το 2017 έκανα επιτέλους ‘Το Τελευταίο Σημείωμα’ για εκείνον και τους συντρόφους του από φυλακή σε φυλακή ως τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Ευχαριστώ όσους βοήθησαν να γίνει η ταινία. Αλησμόνητοι».
Συγκλονίζουν τα λόγια της Ιωάννας Καρυστιάνη, συγγραφέως – σεναριογράφου, η οποία περιγράφει την στιγμή που έμαθε για τις φωτογραφίες.
«Εγώ διπλώθηκα στα δύο γιατί το βλέμμα τους ήταν καταπάνω μας. Μας κοίταζαν κατάματα. Δεν νομίζω πως κοίταζαν τον Γερμανό φωτογράφο. Εμάς κοιτάζανε, όλους εμάς. Δεν την περίμενα αυτήν την πανελλήνια αφύπνιση και συγκίνηση να σας πω την αλήθεια. Σαν να αρπαχτήκαμε από τους 200, σαν να τους είδαμε σαν διασώστες αισθημάτων, τιμής και περηφάνιας».
Η ίδια μοιράζεται τις σκέψεις της για την ταινία και τα γεγονότα της Καισαριανής που σημάδεψαν την ιστορία της Ελλάδας.
«Θέλω να σας πω ότι όταν έφτιαχνα πιθανούς τίτλους για την ταινία αυτό που σκεφτόμουν και δεν συμφωνούσαν οι άλλοι ήταν το ‘άραγε θα μας ξεχάσουν;’. Αυτό είχα στο μυαλό μου. Όταν παίχτηκε η ταινία πολλοί λέγανε ‘σιγά που πηγαίνανε με το κεφάλι ψηλά’, σιγά αυτό σιγά εκείνο, έλεγα Ιωάννα ψυχή βαθιά ας το αντέξουμε τώρα. Λοιπόν εγώ πιστεύω ότι έπαιξαν ρόλο, κατά την γνώμη μου, ασφαλώς η ιδεολογία τους γιατί ήταν κομμουνιστές ψημένοι στις διώξεις έτοιμοι για όλα, είχαν παραδοθεί από την κυβέρνηση Μεταξά ουσιαστικά ας πούμε, στους κατακτητές. Ένα δεύτερο θα έλεγα, η ευθύνη και η αγάπη για την πατρίδα. Γιατί η αγάπη δεν είναι κάτι φιλολογικό, σημαίνει και ευθύνες».
«82 χρόνια μετά την εκτέλεσή τους μας δίνεται μία δυνατότητα, όχι να γίνουμε άνθρωποι με το Α κεφαλαίο όπως αυτοί, αλλά κάτι να κάνουμε, κάτι περισσότερο», καταλήγει.
