Δεν είναι 200, ποτέ δεν ήταν. Ήταν μια Ελλάδα ολόκληρη που όρθια κοίταζε κατάματα τα πολυβόλα, μια οικογένεια που στηρίζεται στη θυσία τους ως τώρα. Στην εκδήλωση του ΚΚΕ στην Καισαριανή, οι φωτογραφίες προβάλλονται σε σλάιντ στον τοίχο της εκτέλεσης.
Αύριο στη Γάνδη Έλληνες ειδικοί για τα φωτογραφικά ντοκουμέντα
Με τα φωτογραφικά τεκμήρια να είναι πια μνημείο της σύγχρονης ιστορίας, οι μνήμες που δεν ξεθώριασαν πότε γίνονται κέρασμα που αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση.
Οι οικείοι των 200 ξετυλίγουν αποκλειστικά στο «Live News» το κουβάρι των αναμνήσεων, ανοίγουν τα φωτογραφικά άλμπουμ που στα σπίτια των εκτελεσθέντων δεν σκονίστηκαν ποτέ, μοιράζονται όσα κουβαλούσαν χρόνια στην καρδιά και το μυαλό τους.
«(…) Πήγαν οι Γκεσταμπίτες και τον πήραν μέσα από τα γραφεία στο Σύνταγμα και τον πήγαν κατευθείαν στο Χαϊδάρι. Μέχρι τους πήγαν για εκτέλεση», λέει ο Γιώργος Γκότσης, ανιψιός εκτελεσθέντος.
Την ίδια ώρα, μία διαπραγμάτευση είναι σε εξέλιξη. Οι φωτογραφίες αποτιμώνται από 10 – 30 χιλιάδες ευρώ, σύμφωνα με συλλέκτες, για το σετ των 12. Η Ελλάδα εκτιμά πως, με καλή πιστή και ο πωλητής, δεν θα κινηθεί πάνω από τις 60.000€.
Μαρτυρίες
Οι μαρτυρίες συγγενών, δεν έχουν τέλος.
«Στη μαμά του, δεν το είπαν. Όταν πηγαίνανε τα κορίτσια, οι αδελφές, στην μάνα τους, δεν φορούσαν μαύρα γιατί ήταν άρρωστη. Εγώ ήμουν μωρό και η γιαγιά μου με είχε βγάλει στο μπαλκόνι. Τραγουδούσε και μου χόρευε μικρό μωρό που ήμουν. Και μία Αρμένισσα φώναξε και λέει ‘κοίταξε η κυρία Ελένη το παιδί της σκοτωμένο και αυτή χορεύει και τραγουδάει το μωρό’. Τελικά έρχονται οι κόρες της να την δούνε ‘κόρες μου αυτό και αυτό έμαθα’, βάλανε εκείνες τα κλάματα και η γιαγιά μου παθαίνει εμβολή και πεθαίνει», λέει η ανιψιά του Δημήτρη Πανταζή.
Οι συγγενείς του Δημήτρη Πανταζή με δυσκολία μπορούν να συγκρατήσουν τη συγκίνησή τους.
«Δούλευε σε τσαγκαράδικο, ήταν μικρό παιδί, 17 χρόνων περίπου. Η αδερφή του πήγαινε με τη μητέρα του στις φυλακές στο Χαϊδάρι. Από μικρό κορίτσι ξέρω ότι είχαμε έναν αγωνιστή μέσα στην οικογένεια, τον Δημήτριο Πανταζή».
Κοινός τόπος των περισσότερων απογόνων, η επιθυμία οι φωτογραφίες να εκτεθούν όπως πρέπει, η ιστορία να τιμηθεί όπως της αρμόζει, η μνήμη να διατηρηθεί.
