8 Φεβρουαρίου 1981. Ο Ολυμπιακός υποδέχεται την ΑΕΚ στο πλαίσιο της 20ης αγωνιστικής του ελληνικού πρωταθλήματος.
Οι ερυθρόλευκοι προηγούνται στη βαθμολογία και οδεύουν ολοταχώς για την κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου τίτλου. Στη δεύτερη θέση και με διαφορά δύο βαθμών βρίσκεται η Ένωση.
Όλα προμηνύουν ένα μεγάλο ντέρμπι. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, τα εισιτήρια είχαν γίνει ανάρπαστα. Πάνω από 35.000 άνθρωποι βρέθηκαν στο στάδιο «Καραϊσκάκης».
Ο Ολυμπιακός θριάμβευει. 6 – 0.
Και μετά… η απόλυτη τραγωδία. Λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης, οι οπαδοί που βρίσκονταν στη Θύρα 7 προσπάθησαν να φθάσουν στη Θύρα 1 για να αποθεώσουν τους νικητές.
Κάποιος από τους προπορευόμενους γλίστρησε στα σκαλοπάτια, παρασύροντας και άλλους που ήταν ήδη εκεί. Οι υπεύθυνοι δεν είχαν ανοίξει τις πόρτες και όσοι ακολουθούσαν δεν γνώριζαν τι συνέβαινε μπροστά τους, καταπατώντας τους μπροστινούς και προκαλώντας ένα φαινόμενο ντόμινο. Τότε άρχισε να επικρατεί συνωστισμός και ασφυξία, με μόνη διέξοδο κάποιο τουρνικέ που ξήλωσε επειγόντως η Αστυνομία.
21 άτομα δεν τα κατάφεραν. Στην πλειονότητά τους νέα παιδιά. Πήγαν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν μία νίκη. Δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Μεταξύ αυτών και ένας φίλαθλος της ΑΕΚ, για να μας θυμίζει ότι ο πόνος δεν έχει χρώμα.
Κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο λαμβάνει χώρα το μνημόσυνο που διοργανώνει η ΠΑΕ Ολυμπιακός. Στο μνημόσυνο της Θύρας 7, δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Υπάρχει σεβασμός.
Είκοσι ένα ονόματα διαβάζονται ένα – ένα. Όχι για να θυμίζουν πώς χάθηκαν, αλλά για να θυμίζουν ότι υπήρξαν.
Η Θύρα 7 δεν είναι αριθμός. Είναι πάθος, είναι όμως και μνήμη. Είναι νίκες, είναι όμως και απώλεια. Και όσα χρόνια κι αν περάσουν κανείς δεν ξεχνάει, κανείς δεν ξεχνιέται.
