Ο Γιάννης Παναγόπουλος είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, αφού φέτος κλείνει 20 ολόκληρα χρόνια στο αξίωμα.
Ωστόσο, ο συνδικαλιστικός ηγέτης εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και εργατών του ιδιωτικού τομέα, φαίνεται ότι ζει πολύ διαφορετικά από τους ανθρώπους που εκπροσωπεί.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ελέγχεται για δύο κακουργήματα, υπεξαίρεση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Για κάποιους αυτή η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά για άλλους ήρθε να επιβεβαιώσει το χάσμα που χωρίζει τον Γιάννη Παναγόπουλο με τα συμφέροντα που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και τους ανθρώπους του μόχθου που εργάζονται σκληρά για να τα βγάλουν πέρα.
Ο Γιάννης Παναγόπουλος, που έχει να εργαστεί τουλάχιστον 40 χρόνια καθώς τον κέρδισε ο συνδικαλισμός, σύμφωνα με δημοσιεύματα φαίνεται να κερδίζει τουλάχιστον 10.000 ευρώ τον μήνα, όταν οι εργαζόμενοι που εκπροσωπεί πληρώνονται 700 και 800 ευρώ.
Όλα αυτά μεταφράζονται σε μία πολυτελή κατοικία με πισίνα στη Γορτυνία Αρκαδίας.
Το «Game of Thrones» της ΓΣΕΕ
Η διαδρομή του Γ. Παναγόπουλου ξεκινά από την Εθνική Τράπεζα στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Ανεβαίνει σταδιακά στη συνδικαλιστική ιεραρχία, μέσω παρασκηνιακών κινήσεων, και το 2006 εκλέγεται πρόεδρος της ΓΣΕΕ, η οποία πλέον αρχίζει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τους εργάτες, χάνοντας την αξιοπιστία της.
Ταυτόχρονα, η χώρα μπαίνει στην πιο σκληρή φάση. Μνημόνια, περικοπές, κατάρρευση συλλογικών συμβάσεων, εκτίναξη της ανεργίας, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.
Όλοι περιμένουν από την ηγεσία της ΓΣΕΕ να βγει μπροστά. Ωστόσο, κρατά πιο ήπια στάση εξαγριώνοντας τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που βλέπουν μισθούς και δικαιώματα να εξανεμίζονται.
Στις 5 Μαρτίου του 2010, στη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση, ο Γιάννης Παναγόπουλος δέχεται επίθεση από διαδηλωτές και φυγαδεύεται. Την ίδια μέρα, ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος βρίσκεται στο στόχαστρο της Αστυνομίας, ενώ η χώρα συγκλονίζεται από την επίθεση στη Μαρφίν που κόστισε τη ζωή σε τρεις ανθρώπους.
Ο Παναγόπουλος κατηγορήθηκε πως λειτουργούσε περισσότερο ως «συνομιλητής» των κυβερνήσεων παρά ως μοχλός πίεσης από την πλευρά των εργαζομένων. Χαρακτηριστικά, τον Φεβρουάριο του 2025, όταν η χώρα «πλημμύρισε» από τα συλλαλητήρια για την τραγωδία των Τεμπών, η ΓΣΕΕ αρνήθηκε να κηρύξει απεργία.
Στο εσωτερικό της Συνομοσπονδίας, κυριάρχησε ένας αέναος κύκλος συσσωρευμένης εξουσίας, ο οποίος κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα. Την επανεκλογή του Παναγόπουλου στη θέση του προέδρου ξανά και ξανά. Στα συνέδρια της ΓΣΕΕ πρωταγωνιστούσαν η ένταση και οι διαξιφισμοί εκτός ορίων.
Το 2024 ο ίδιος και ο πρώην γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ παραπέμφθηκαν με κατηγορία απιστίας από κοινού κατ’ εξακολούθηση, για ζημία άνω των 120.000 ευρώ σε πόρους της Συνομοσπονδίας. Tο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων τους έκρινε αθώους, αλλά πριν καλά καλά κοπάσει ο θόρυβος, έρχεται η βαριά σκιά των κατηγοριών από την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος για να σκεπάσει τα γραφεία της ΓΣΕΕ στην Πατησίων.
