Στην Θεσσαλονίκη μητέρα συνταξιούχος και με αναπηρία 86% και γιος με αυτισμό και αναπηρία 99%, είναι πλήρως εγκαταλελειμμένοι από το κράτος και την παροχή βοήθειας.
Χωρίς προσωπικό βοηθό μονογονεϊκή οικογένεια στη Θεσσαλονίκη
Στην Ελλάδα του 2026, μια μητέρα 73 ετών δίνει μόνη της έναν αγώνα ζωής. Όχι από επιλογή.
Ο γιος της Κωνσταντίνος έχει αυτισμό και συνολικά η αναπηρία του φτάνει το 99%. Από το 2014 χρήζει βοήθειας και συμπαράστασης έτερου προσώπου εφ όρου ζωής.
«Διότι όταν λέμε ότι δεν είναι αυτόνομος, δεν μπορεί να πάρει να φάει μόνος του, δεν μπορεί να πιει νερό μόνος του και τη βόλτα ακόμη που θα κάνει πρέπει να έχει άνθρωπο να τον φροντίζει.», ανέφερε η μητέρα του.
Κι όμως, η Πολιτεία δεν τους παρέχει προσωπικό βοηθό. Χωρίς προσωπικό βοηθό μονογονεϊκή οικογένεια με παιδί που έχει 99% αναπηρία.
«Αρχικά μου έλεγαν ότι θα ανοίξει η πλατφόρμα αρχές του ’25. Μετά μου έλεγαν τέλη του ’25. Μετά μου έλεγαν αρχές του ’26. Μετά μου έλεγαν μέσα του ’26 και τώρα πλέον μου λένε περί τα τέλη του ’26. Η πλατφόρμα ανοίγει και κλείνει σαν ομπρέλα και διαπίστωσα ότι όποιος έχει γνωριμίες, αυτός εξυπηρετείται. Κι εγώ δεν έχω γνωριμίες», τονίζει.
Μάλιστα και η ίδια η κυρία Ευστρατία έχει ποσοστό αναπηρίας 86%, ενώ έχει χάσει τον άντρα της από το 2013, όταν και δολοφονήθηκε.
«Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για εμάς, για μία χήρα και ένα ορφανό παιδί. Είμαι 73 χρόνων και προσπαθώ μόνη μου. Είναι άδικο και παράλογο να φροντίζουμε εμείς οι γονείς αυτά τα παιδιά διά βίου, χωρίς κάποια έστω και μικρή βοήθεια από την Πολιτεία», συνεχίζει.
«Η Πολιτεία με κάνει να ντρέπομαι…»
Ανάμεσα στην περηφάνια μιας μάνας και στην απουσία του κράτους, η φωνή της σπάει.
«Έχει ένστικτο, έχει πνευματική και συναισθηματική νοημοσύνη. Είναι κοινωνικότατος. Εγώ χαίρομαι που τον έχω γιο, αλλά η Πολιτεία με κάνει να ντρέπομαι. Με κάνει να ντρέπομαι γιατί δεν με βοηθάει. Πρέπει εγώ να κάνω Κωσταλέξι το σπίτι μου; Όχι, δεν το κάνω Κωσταλέξι…», σημειώνει η κ. Ευστρατία.
Η κυρία Ευστρατία δεν ζητεί λύπηση. Ζητεί στήριξη, πριν εξαντληθεί. Γιατί όταν μια μάνα 73 ετών φροντίζει μόνη της έναν άνθρωπο με αναπηρία 99%, το ερώτημα δεν είναι πόσο αντέχει εκείνη, αλλά πόσο ακόμη θα αντέχει η απουσία του κράτους.
