2008-09

# 2008-09

NTV

06.06.2009

Για το ντοκιμαντέρ "Ο Παίκτης" στη Καλμυκία

16 χρόνια ηγέτης!

...Την ιδιόμορφη προσωπικότητα του επί 16 χρόνια ηγέτη της Καλμυκίας, της μοναδικής βουδιστικής χώρας στην Ευρώπη, στα σύνορα με τη Ρωσία, παρουσίασε η "Εμπόλεμη Ζώνη". Πρόεδρος της διεθνούς ένωσης σκακιστών του αρέσει να λέει ότι είναι φίλος με τον Στίβεν Σιγκάλ, τον πρωταγωνιστή ταινιών δράσης, και θεωρεί εαυτόν τον καλύτερο ηγέτη. Πολλοί πολίτες δεν διστάζουν να πουν ότι είναι μυθομανής. Παραμένει ωστόσο στο αξίωμα. Η συνέντευξη του ήταν ένα εντυπωσιακό παραλήρημα αυταρέσκειας, αποκαλύπτοντας τη ναρκισσιστική προσωπικότητα ενός σταρ της σόου μπίζνες. Από τα παράδοξα του κόσμου.

Πόπη Διαμαντάκου


ΤΑ ΝΕΑ

30.04.2009

Για το ντοκιμαντέρ "Το Σπίτι των Δημοσιογράφων" στη Γαλλία

Κυνηγημένοι δημοσιογράφοι

Δίνουν και τη ζωή τους για την ελευθερία της έκφρασης, βρίσκονται πρόσφυγες στη Δύση, για να ανακαλύψουν πως το όνειρο παραμένει μακρινό.

Γεννήθηκε στο Αφγανιστάν, σπούδασε στη Χεράτ και πίστεψε ότι μπορούσε να εργάζεται και να εκφράζεται ελεύθερα, έχοντας τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Παρ΄ ολίγον να χάσει τη ζωή της από τους φανατικούς μουσουλμάνους. Σήμερα, πρόσφυγας στο Παρίσι, ζει με την ίδια πίστη.

Γεννήθηκε στο Ιράκ, έγινε δημοσιογράφος και πίστεψε ότι μπορεί να γράφει ελεύθερα σε έναν τόπο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει αυτό. Παρ΄ολίγον να χάσει τη ζωή του από παραστρατιωτικούς που δρουν υπό την σκέπη της νέας κυβέρνησης. Και αυτός πρόσφυγας στο Παρίσι, έχοντας αφήσει σύζυγο και δύο παιδιά για να γλιτώσει και τις δικές τους ζωές.

Αυτό που εντυπωσίαζε στο ντοκιμαντέρ της "Εμπόλεμης Ζώνης" (Μega) που βρέθηκε στο "Σπίτι των δημοσιογράφων", όπως λέγεται το οικοτροφείο όπου βρίσκουν καταφύγιο οι κυνηγημένοι δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο, ήταν το πάθος και το πείσμα να υπηρετήσουν την ελευθερία της έκφρασης δημοσιογράφοι σε χώρες όπου κάτι τέτοιο θεωρείται αυτοκτονία, αλλά να συνεχίσουν να το κάνουν και σε χώρες όπου αυτό είναι αυτονόητο, στη Γαλλία για παράδειγμα που τους υποδέχτηκε.

Με καημό εξέφρασε το αίτημά του ο Αλγερινός της "παρέας", εξόριστος γιατί έγραψε δύο βιβλία κατά της βίας του καθεστώτος.

Από τις τόσες σκληρές ιστορίες που αφηγήθηκαν ο ένας μετά τον άλλον οι πρόσφυγες δημοσιογράφοι, από το κυνηγητό και την αγωνία για τη ζωή τους, αποδείχθηκε πιο πικρό και ίσως πιο βαρύ και από τον θάνατο το γεγονός της δημοσιογραφικής τους ανυπαρξίας.

Οι περισσότεροι με δουλειές στην τηλεόραση της πατρίδας τους, σε μεγάλα έντυπα, με έρευνες και σημαντικές αποκαλύψεις, βρίσκονται στο δημοσιογραφικό... πουθενά.

Φιγούρες ηρωικές για να συγκινείται η Δύση που τιμούν τα δικά της ιδανικά για την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, για τα ίσα δικαιώματα ανδρών και γυναικών και να συγκινείται ακόμη περισσότερο με τον εαυτό της, που προσφέρει με φιλάνθρωπη γαλαντομία στέγη και τροφή.

Προσφέρει ακόμη η Γαλλία, χάρη στην παρέμβαση συνδικαλιστών Γάλλων δημοσιογράφων, ραδιοφωνική συχνότητα απ΄ όπου εκπέμπουν πρόγραμμα οι οικότροφοι του "Σπιτιού των δημοσιογράφων" και δασκάλα για να μάθουν γαλλικά, όσοι δεν γνωρίζουν, αλλά ο καημός της επαφής με το μεγάλο κοινό, όχι το ειδικό μόνο, είναι μεγάλος.

Δεν φτάνει "να μην αφήσουν την πένα και το μικρόφωνο" όπως λέει στον φακό ένας εκ των υπευθύνων για το πρόγραμμα φιλοξενίας, αλλά έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι έδωσαν τη μάχη για την ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα και ακριβώς αυτά βρίσκουν στις δημοκρατίες-πρότυπα, όπου ζητούν καταφύγιο, ότι δεν πρόκειται για "μύθους". Όχι δεν πρόκειται. Αλλά από το ιδανικό ώς την εφαρμογή του η διαδρομή είναι μεγάλη, ακόμη και για τους τόπους όπου ιδανικά όπως η ελευθερία της έκφρασης είναι αυτονόητα.

Πόπη Διαμαντάκου


ΤΑ ΝΕΑ

02.04.2009

Για το ντοκιμαντέρ "Ο Ξάδερφος Ζακά" στην Αϊτή

Πληγές που δεν κλείνουν

Η αύξηση των τιμών σε τρόφιμα και καύσιμα μπορεί να τρομάζει τον παγκόσμιο πληθυσμό, αλλά για ένα μέρος του είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Μπορεί ο πλανήτης να ζει τον εφιάλτη της οικονομικής κρίσης, να κρατά την ανάσα του περιμένοντας την ελπίδα από τη συνάντηση των ηγετών στο Λονδίνο για καλύτερες ημέρες, υπάρχουν ωστόσο περιοχές του που οδηγήθηκαν στην εξαθλίωση πολύ πριν: τις εποχές της ευημερίας. Θύματα της σκανδαλώδους ανάπτυξης ισχυρών αγορών εις βάρος τους. Θύματα της πιο άγριας εκμετάλλευσης ενός οικονομικού συστήματος, που μέσω του πολιτικού τους ελέγχου (αλλεπάλληλες δικτατορίες) επέβαλλε τους δικούς του κανόνες, εξαθλιώνοντας του λαούς.

Σήμερα πικρές κληρονομιές, για έναν κόσμο που δεν έχει τη δύναμη ούτε τις ενοχές του πλέον να αντιμετωπίσει με φιλανθρωπίες. Η αύξηση των τιμών σε τροφές και καύσιμα τις κάνει και αυτές σχεδόν αδύνατες. Παράδειγμα η Αϊτή, εκεί όπου βρέθηκε η «Εμπόλεμη Ζώνη» (Μega) αποκαλύπτοντας όχι απλώς τη φτώχεια που μαστίζει τουλάχιστον τον μισό πληθυσμό της, όχι απλώς την εξαθλίωση, αλλά έναν κόσμο ζωντανών-νεκρών. Άνθρωποι που σέρνονται ανάμεσα στα σκουπίδια, ζουν σε παράγκες, πάνω στο χώμα. Και αυτό τρώνε! Το κάνουν μπισκότα.

Σαν θλιβερή παρωδία των δεκάδων εκπομπών μαγειρικής πανδαισίας που κάνουν σουξέ στις τηλεοράσεις μας η παρασκευή των χωμάτινων μπισκότων μπροστά στον φακό του Σωτήρη Δανέζη, ενώ μια παρασκευάστρια έδινε και τα υλικά. Παίρνουν άργιλο, τον μουλιάζουν σε κουβάδες, τον σουρώνουν, τον ανακατεύουν με βούτυρο και αλάτι, γίνεται μια λάσπη που την πλάθουν σε στρογγυλά σχήματα και τη στεγνώνουν στον ήλιο. Αυτό είναι το μπισκότο των φτωχών. Το τρώνε. Δεν το χωράει ο νους!

Κάθε αποκάλυψη του ντοκιμαντέρ για εφιαλτικές συνθήκες «ζωής» φαντάζει σαν η χειρότερη, μέχρι που έρχεται η επόμενη να την διαψεύσει. «Ξυπνάμε το πρωί με τον άντρα μου και κοιταζόμαστε. Τι να κάνουμε; Καθόμαστε όλη την ημέρα, δεν υπάρχει καμία δουλειά», είναι η εξομολόγηση μιας νεαρής μητέρας που με τρεις λέξεις ξεδιπλώνει την εφιαλτική εικόνα της ανεργίας.

Η ιστορία συνηθισμένη. Αλλεπάλληλες δικτατορίες που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα εκείνων που τις βοήθησαν να επιβληθούν, των Αμερικανών. Προστατευμένη οικονομία αρχικώς, με τις εισαγωγές ρυζιού να ελέγχονται και να φορολογούνται ώστε να αναπτύσσεται η εσωτερική γεωργία. Απελευθερώθηκε από τον δικτάτορα Ντιβαλιέ χάριν των αμερικανικών εξαγωγών. Ντόπιο ρύζι και εισαγόμενο εξομοιώθηκαν, μαράζωσε η παραγωγή, μαράζωσαν και όσοι ζούσαν από αυτή. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, η Αϊτή από χώρα παραγωγής ρυζιού έγινε η τρίτη χώρα παγκοσμίως στις εισαγωγές του αμερικανικού ρυζιού. Αυτό που ο μισός πληθυσμός της δεν μπορεί να αγοράσει.

Δίχως όνειρα και ελπίδες

Τι σημαίνει η εξαθλίωση; Βία, και μόνο βία. Και δεισιδαιμονίες. Χώρα του βουντού η Αϊτή, πιστεύει πως πνεύματα φέρνουν τη δυστυχία. Ούτε μόρφωση, ούτε όνειρα, ούτε ελπίδες. Όπλα. Παιδιά που σέρνονται πεινασμένα στα σκουπίδια και γύρω τους σύννεφα από μύγες. Πλάνα σκληρά, από έναν τόπο ακόμη σκληρότερο. Γνωρίζουν πολύ καλά οι διεθνείς οργανισμοί ότι για να επιβιώσουν αυτά τα παιδιά θα καταλήξουν να σκοτώσουν.

Σε μια κρίσιμη στιγμή για ολόκληρο τον κόσμο, η «Εμπόλεμη Ζώνη» θύμισε μία από τις παλιές πληγές του, εκείνες που δημιούργησε η ασυδοσία του κέρδους των ισχυρών, η ίδια που γίνεται πλέον ο εφιάλτης για ολόκληρο τον πλανήτη.

Πόπη Διαμαντάκου


Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

20.02.2009

Ο "σύνθετος κόσμος" του Σ. Δανέζη

Ο δημοσιογράφος της σειράς "Εμπόλεμη Ζώνη", εκθέτει φωτογραφίες από γωνιές του κόσμου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. Σημαντικό άνοιγμα σε έναν συγκεκριμένο κλάδο της φωτογραφίας, στο φωτορεπορτάζ πραγματοποιεί εδώ και λίγες ημέρες με την έκθεση «Ενας σύνθετος κόσμος» ένα από τα μεγάλα μουσεία της πρωτεύουσας, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Ο δημοσιογράφος Σωτήρης Δανέζης, ο δημιουργός της σειράς ντοκιμαντέρ του Μega "Εμπόλεμη Ζώνη", εκθέτει φωτογραφίες που τράβηξε στα κενά των γυρισμάτων, στις τέσσερις γωνιές του κόσμου.

Κάθε χώρα, ένας κόσμος
"Ελάχιστοι γνώριζαν ότι κρατούσα φωτογραφική μηχανή και τραβούσα στο περιθώριο των γυρισμάτων της εκπομπής", είχε αναφέρει με κάποια συστολή στη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση της έκθεσης. Αν και πρόκειται για πάρεργο ενός "μη επαγγελματία φωτογράφου", η ποιότητα ορισμένων φωτογραφιών της έκθεσης, με τίτλο "Ενας σύνθετος κόσμος", είναι εφάμιλλη εκείνων των φωτορεπόρτερ του θρυλικού πρακτορείου Magnum.

Μοναδική έγνοια του Δανέζη ήταν η φωτογραφική αποτύπωση της κατάστασης που επικρατούσε σε κάθε χώρα. Η έκθεση, που περιλαμβάνει 100 τυπωμένες εικόνες από 25 χώρες, είναι χωρισμένη σε πέντε θεματικές ενότητες: ανάγκες/αιτίες, συγκρούσεις/λύσεις, πίστη/φανατισμός, ηττημένοι/νικητές και καταλήγει στην γενική ενότητα "Σύνθετος κόσμος".

Τα έσοδα θα διατεθούν στη ΜΚΟ "Praksis". Το χαρακτηριστικό του φωτορεπορτάζ, σε αντίθεση με την καλλιτεχνική φωτογραφία, είναι ότι πρόκειται για εικόνες-μαρτυρίες γεγονότων, οι οποίες χρήζουν επεξήγησης, δηλαδή λεζάντας που θα τις εντάξει στο ιστορικό και γεωγραφικό τους πλαίσιο.

Ο επιμελητής της έκθεσης, Βαγγέλης Ιωακειμίδης, θέλησε να διαχωρίσει τις εικόνες από τις λεζάντες τους, "απομονώνοντας τη γλώσσα της φωτογραφίας". Ετσι τοποθέτησε στην αρχή της έκθεσης εικόνες από όλες τις ενότητες χωρίς λεζάντες, ενώ στο τέλος ο επισκέπτης μπορεί να βρει όλα τα στοιχεία κάθε φωτογραφίας, ανατρέχοντας σε δέκα ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Η έκθεση συμπληρώνεται με τη βιντεοπροβολή 126 εικόνων και εκτενών αποσπασμάτων από ντοκιμαντέρ της "Εμπόλεμης Ζώνης". Στόχος του εγχειρήματος είναι να δοθούν ερεθίσματα στους θεατές, ώστε να βγουν από τον περιχαρακωμένο μικρόκοσμό τους και να προβληματιστούν για τα όσα ολέθρια συμβαίνουν στις τέσσερις γωνιές της γης.

Οι διοργανωτές της έκθεσης, που θα διαρκέσει ώς την 1η Μαρτίου, αντιπαρέβαλαν τις τυπωμένες εικόνες στις αντίστοιχες φευγαλέες της τηλεόρασης, που περνούν και χάνονται, προκειμένου να υπογραμμίσουν το συγκινησιακό φορτίο της φωτογραφίας, η οποία έχει ακόμα τη δύναμη να ευαισθητοποιεί τον θεατή στην "κατανόηση της πολυπρισματικής αλήθειας" του κόσμου.

Ο καθημερινά, όμως, βομβαρδιζόμενος με χιλιάδες αντίστοιχες εικόνες (πραγματικών και εικονικών γεγονότων) τηλεθεατής, διαθέτει άραγε ακόμα την ικανότητα σύνδεσής τους με την πραγματικότητα ή μήπως αδυνατεί να αναγνωρίσει οποιαδήποτε αλήθεια σε αυτές;
"Σύνθετος κόσμος". Εκθεση φωτογραφίας Σωτήρη Δανέζη. Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Βασιλίσσης Σοφίας και Νεοφύτου Δούκα, Κολωνάκι). Διάρκεια έως 1η Μαρτίου.

Σπύρος Γιανναράς


ΕΞΕΔΡΑ

26.02.2009

Για το ντοκιμαντέρ "Οι Άλλοι" στο Ισραήλ

Η Εμπόλεμη Ζώνη του Σωτήρη Δανέζη αποτελεί μια από τις πιο low profile εκπομπές που υπάρχουν. Πράγμα που δεν είναι κατ΄ ανάγκην καλό, αφού κάπως έτσι αδικεί τον εαυτό της.

Το ντοκιμαντέρ της Τρίτης, ας πούμε, για του Ισραηλινούς που αντιτίθενται στις επιλογές της κυβέρνησης τους σχετικά με το παλαιστινιακό πρόβλημα, ήταν εξαιρετικό. Ίσως το καλύτερο που έχουμε δει φέτος για το συγκεκριμένο θέμα.

Την ώρα που έπαιξε όμως, και δίχως να έχει διαφημιστεί αρκετά, το πήραν χαμπάρι πολλοί λιγότεροι από όσους το άξιζαν. Υπάρχει κοινό εκεί έξω για τέτοιες εκπομπές, αρκεί τα κανάλια να το αναζητήσουν..


ΤΑ ΝΕΑ

26.02.09

Για το ντοκιμαντέρ "Οι Άλλοι" στο Ισραήλ.

Θέλουν να μπορούν να σκέφτονται αλλιώς νέοι του Ισραήλ, που αποκαλύπτουν στην "Εμπόλεμη ζώνη" τον αγώνα τους για την ειρήνη. "Με λένε Ομέρ, είμαι 20 χρονών και έχω πάει 2 φορές φυλακή για 35 ημέρες". "Με λένε Ταμάρ, είμαι 19 χρονών και έχω πάει 3 φορές φυλακή για 3 μήνες. Με λένε Μία, είμαι 19 χρονών και έχω πάει φυλακή 2 μήνες".

Ποιο θα μπορούσε να είναι το έγκλημα αυτών των κοριτσιών με τα ολόδροσα, καθαρά πρόσωπα, που μιλάνε στον φακό της "Εμπόλεμης Ζώνης" (Μega); Αρνήθηκαν να πάρουν τα όπλα. Αρνήθηκαν τη συμμετοχή σε έναν πόλεμο που τον καταδικάζει η συνείδησή τους, στον πόλεμο κατά της Γάζας.

(...) Μόνο να συγκλονίσουν μπορούν αυτά τα τοπία ψυχής, που ξεδιπλώνουν στον φακό του Σωτήρη Δανέζη μια απρόσμενη θέα στην ελπίδα. Θέα που δικαιώνει τις ιδέες, οι οποίες θέλουν τον κόσμο ενωμένο στην ανάγκη του να ζήσει ειρηνικά, να ονειρευτεί, να έχει μέλλον.

Είναι «Οι άλλοι», όπως τους χαρακτηρίζει στον τίτλο του το ντοκιμαντέρ, που μας κάνει γνωστό τον αγώνα τους. Δύσκολος. Όχι γιατί τους κυνηγούν και τους φυλακίζουν, αλλά γιατί αποτελούν μια μειονότητα την οποία οι υπόλοιποι χαρακτηρίζουν «προδότες της πατρίδας». Πολύ σκληρό για να το σηκώσει η ψυχή 20χρονων. Λιγότερο, όμως, από το να κρατήσουν όπλο και να σκοτώσουν. Τους το επιβάλλει ο νόμος. Μόλις τελειώσουν το λύκειο ντύνονται το χακί. Αγόρια και κορίτσια. Όμως η σκέψη για ορισμένους από αυτούς έχει τα δικά της μονοπάτια. Και αυτά υπερασπίζονται, πολυτιμότερα από την ιδέα μιας πατρίδας, όπως την επιβάλλουν οι πολιτικοί. Αυτούς καταδικάζουν. «Μπαράκ. Μπαράκ. Υπουργέ Άμυνας, πόσα παιδιά σκότωσες σήμερα;». Το σύνθημα που φωνάζουν.

Πόπη Διαμαντάκου


ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

01.02.2009

Το οδοιπορικό του Σωτήρη Δανέζη στο Ντιτρόιτ, την πάλαι ποτέ «αυτοκράτειρα» πόλη της αυτοκινητοβιομηχανίας. Οι εικόνες ενός ευτυχισμένου παρελθόντος (με πλάνα αρχείου) με το μίζερο παρόν δέθηκαν αρμονικά και εύκολα μας έδωσαν να καταλάβουμε πως το αμερικανικό όνειρο είναι σήμερα εφιάλτης...

Ντέπυ Γκολεμά


Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

29.01.2009

Για το ντοκιμαντέρ "Οι Τρεις Μεγάλοι" στις ΗΠΑ

"Η πιο μεγάλη φτωχή πόλη"

Στο Ντιτρόιτ, την 11η ως προς τον πληθυσμό πόλη των ΗΠΑ, μας μετέφερε προχθές το ντοκιμαντέρ «Οι Τρεις Μεγάλοι» του Σωτήρη Δανέζη («Εμπόλεμη Ζώνη», Μega). H General Motors, η Ford και η Chrysler είναι οι τρεις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες που η τύχη τους βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, καθώς μια ενδεχόμενη κατάρρευσή τους θα δημιουργήσει τρία εκατομμύρια ανέργους και θα κλονίσει συθέμελα την αμερικανική οικονομία και κοινωνία, και όχι μόνο...

Τα πιο δυνατά σημεία του ντοκιμαντέρ ήταν τα ασπρόμαυρα αυτά πλάνα, καθώς και η ξενάγηση σε ένα γιγάντιο ενεχυροδανειστήριο όπου μόνο ο αποθηκευτικός χώρος έχει εμβαδόν 4.500 τ.μ. (δεν υπολογίζονται το τμήμα λιανικής πώλησης και ο υπαίθριος χώρος με τα υποθηκευμένα αυτοκίνητα). Τους τελευταίους μήνες ο τζίρος αυτής της επιχείρησης έχει αυξηθεί κατακόρυφα, εξηγεί ο ιδιοκτήτης της.

Τα αναρίθμητα άψυχα αντικείμενα μιλούν για την απόγνωση και την κρίση πιο εύγλωττα από τις αφηγήσεις των απολυμένων εργαζόμενων στην αυτοκινητοβιομηχανία, οι οποίες περιλαμβάνονται στην εκπομπή. Εδώ οι άνθρωποι υποθηκεύουν τα πάντα (πτυσσόμενες σκάλες, κοσμήματα, τηλεοράσεις, έπιπλα, αλυσοπρίονα) προκειμένου να δανειστούν έστω και δέκα δολάρια για να βρέξουν το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου τους.

Σήμερα, ένα ελληνικό τηλεοπτικό συνεργείο ταξιδεύει στην άλλη άκρη της Γης και γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για την "πιο φτωχή μεγάλη πόλη της Αμερικής". Καθώς η κρίση έρχεται, αναρωτιόμαστε πόσα ευρωπαϊκά και ελληνικά Ντιτρόιτ θα ξεπεταχτούν μες στους επόμενους μήνες και ποιους η κάμερα θα πρωτοθρηνήσει.

Μαριάννα Τζιαντζή


Η ΒΡΑΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

01.12.2008

Για το ντοκιμαντέρ "Το Όνομα μου Είναι Σλομπίλε" στη Ν. Αφρική.

Εξαιρετικό, δίχως άλλο, το ντοκιμαντέρ της «Εμπόλεμης Ζώνης» που παρουσίασε προσφάτως το Mega, με τίτλο «Το Όνομα μου Είναι Σλομπίλε». Οι εικόνες και οι μαρτυρίες που φυλάκισε στο φακό του ντοκιμαντέρ ο Σωτήρης Δανέζης, το οποίο σκηνοθετεί ο Δημήτρης Γεράρδης, σε κρατούν κυριολεκτικά κολλημένο στο δέκτη. Μια αξιέπαινη πραγματικά προσπάθεια και σίγουρα από τις λίγες που βλέπουμε συχνά πυκνά στη μικρή οθόνη.




ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

27.11.2008

Για το ντοκιμαντέρ "Το Όνομά μου Είναι Σλομπίλε" στη Ν. Αφρική.

Τα θέματα ψυχής δεν αφορούν τους τηλεθεατές. Τόσο ξενέρωμα πια; Βλέπουμε τον «Λάκη, το Γλυκούλη», αλλά δεν καθόμαστε να δούμε την ιστορία της 13χρονης στην «Εμπόλεμη Ζώνη» που είναι φορέας του AIDS; Η εκπομπή του Σωτήρη Δανέζη, τόσο συγκινητική, άγγιξε ένα 10% των τηλεθεατών. Φαίνεται όλο το περίσσευμα το σώσαμε στη χαλάρωση του μυαλού μας και στο μήνυμα που θέλουν αν μας περάσουν τα golden boys της τηλεόρασης: Αποβλακωθείτε, γιατί χανόμαστε..

Ντέπυ Γκολεμά


FREE SUNDAY

10.11.2008

Για το ντοκιμαντέρ "Η Χώρα των 12 Θαυμάτων" στη Μολδαβία.

Ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ της «Εμπόλεμης Ζώνης» του Σωτήρη Δανέζη παρακολουθήσαμε την περασμένη Τρίτη. Κεντρικό θέμα της μια ευρωπαϊκή χώρα που δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη, αφού, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, δεν αναγνωρίζεται. Το ντοκιμαντέρ ήταν μεστό, αποκαλυπτικό και πλήρες, ενώ αξίζει να επισημανθεί και η άψογη σκηνοθεσία του Δημήτρη Γεράρδη.



Η ΒΡΑΔΥΝΗ

17.10.2008

Για το ντοκιμαντέρ "Η Χώρα των 12 Θαυμάτων" στη Μολδαβία.

Τον έχει τον τρόπο να καθηλώνει το κοινό ο Σωτήρης Δανέζης. Διότι δεν εισβάλει μόνο σε εμπόλεμες ζώνες, αλλά και σε παντελώς άγνωστες. Στην επόμενη εκπομπή δε, εισχωρεί σε μια ανύπαρκτη ζώνη, αφού ο δημοσιογράφος ταξίδεψε στη «μαύρη τρύπα» της Ευρώπης, έναν τόπο που δεν υπάρχει στο χάρτη και κρύβει πολλά μυστικά.


NTV

11.10.2008

Για το ντοκιμαντέρ "Το Πολύγωνο" στο Καζακστάν.

Συγκλονιστικές οι εικόνες από το βορειοανατολικό Καζακστάν, που αποτελεί επί 50 χρόνια πεδίο πυρηνικών δοκιμών των Σοβιετικών, των οποίων τα απάνθρωπα αποτελέσματα φαίνονται στο γυμνό τοπίο και τις ζωές των ανθρώπων με τα άρρωστα κορμιά.


Η ΒΡΑΔΥΝΗ

23.09.2008

Επειδή όμως η αναφορά στις αξιόλογες δουλειές, ο Σωτήρης Δανέζης και φέτος θα παρουσιάσει μια σειρά καλών και αν μη τι άλλο, ποιοτικών ντοκιμαντέρ.


Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

03.07.2008

Για το ντοκιμαντέρ "Το Αίμα του Γιόζεφ" στην Αυστρία.

Μαύρο Φως, το αγγελικό αργεί. Με την υπόθεση του Γιόζεφ Φρίτσλ, που επί 24 χρόνια κρατούσε την κόρη του Ελίζαμπετ φυλακισμένη στο υπόγειο του, ασχολήθηκε η «Εμπόλεμη Ζώνη» του Σωτήρη Δανέζη. «Το αίμα του Γιόζεφ» ήταν ο τίτλος του ντοκιμαντέρ, όμως και μόνο οι λέξεις Εμπόλεμη Ζώνη τα λένε όλα. Μόνο στο πόλεμο εκδηλώνεται τόση κτηνωδία, αλλά φαίνεται ότι και σε εποχές ειρήνης η οικογένεια μπορεί να γίνει κατακτημένη χώρα. Σκληρό το θέμα, κάθε άλλο παρά καλοκαιρινό, όμως η εκπομπή το προσέγγισε με σεβασμό, χωρίς συναισθηματικές κορόνες.

Μαριάνα Τζιαντζή