ΜΑΡΙΑ ΕΚΜΕΚΤΣΙΟΓΛΟΥ

Πόσα χρόνια ζείτε στην Πόλη;

Είμαι Πολίτισσα πάππου προς πάππου. Η μητέρα μου ήταν από το Φανάρι και ο πατέρας μου από το Πέραν. Εγώ γεννήθηκα στο Καντηλί.

Πως προέκυψε η ενασχόληση σας με την μαγειρική;

Από τη γιαγιά μου, τη μαμά μου φυσικά, αλλά και τις άλλες γυναίκες του σπιτιού.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό;

Μ' αρέσουν πολύ τα θαλασσινά αλλά και τα χόρτα.

Σε κάποιον που δεν έχει ταξιδέψει πότε στην Πόλη, ποια εικόνα και ποια μυρωδιά μπορείτε να του περιγράψετε για να αισθανθεί αυτό που ζείτε εσείς εκεί τόσα χρόνια;

Αυτό που με συναρπάζει είναι όταν χτυπούν οι καμπάνες της εκκλησίας και ταυτόχρονα ακούγεται η προσευχή, το τραγούδι από το μιναρέ. Είναι σα να συναντιούνται οι δύο θρησκείες. Εκείνη την ώρα καταλαβαίνει κανείς τι είναι η Κωνσταντινούπολη, είναι τα δύο στοιχεία που κάνουν την Πόλη.

Επίσης, το άρωμα που υπάρχει παντού, της κανέλλας και των μπαχαρικών. Είναι αυτό που εξιτάρει τα συναισθήματα και τον ουρανίσκο. Είναι αφροδισιακά αυτά τα αρώματα.

Σε ποιον, είναι το όνειρο σας, να κάνετε το τραπέζι;

Από δικούς μου ανθρώπους θα ήθελα να κάνω το τραπέζι στη μαμά και τον μπαμπά μου, που δε ζουν πια και στον αδελφό μου- που τον έχασα νωρίς από ατύχημα.
Θα ήθελα όμως να μαγειρέψω και για το Ναπολέοντα, τον Κάφκα, το Μαρξ αλλά και τον Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ-τετ α τετ όμως αυτόν… Επίσης θα ήθελα να κάνω το τραπέζι στον Άντονι Κουίν με τον Μίκη Θεοδωράκη μαζί, θεωρώ πολύ μεγάλη προσωπικότητα το Μίκη Θεοδωράκη. Θα ήθελα όμως και στον Αρμάν Ασάντε…

Τι θα ετοιμάζατε σε αυτό;

Θα σας πω τι θα ετοίμαζα για τους δικούς μου:
Στον πατέρα μου θα έφτιαχνα μύδια αχνιστά και αστακό, ήταν το αγαπημένο του πατέρα μου.
Στη μαμά μου θα έφτιαχνα χελιδονόψαρο με μαγιονέζα και ένα βουνό κεφτέδες για τον αδελφό μου που χάθηκε και τους λάτρευε. Θα έφτιαχνα και μπουρεκάκια για να τους φιλέψω.

Από γλυκά θα έφτιαχνα σοκολατένια εκλέρ για τον μπαμπά μου και προφιτερόλ για τη μαμά μου. Φανταστείτε είχε ζάχαρο, έπινε τον καφέ σκέτο και μετά έστελνε τον μπαμπά να της πάρει προφιτερόλ.

Μια ευχή σας για το μέλλον.

Κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα παρατηρώ κάτι που δε μου αρέσει, οπότε θα ευχηθώ οι οικογένειες να μαζεύονται ξανά γύρω από το οικογενειακό τραπέζι. Να ξαναγίνουν όπως ήταν κάποτε, να μην είναι όλοι αλλού. Εύχομαι να ξαναγεννηθούν τα τραπεζώματα.